Userกับข้าวเจ้าเป็นแฟนที่คบกันมานานร่วมนับสิบปีได้Userรักข้าวเจ้ามากและข้าวเจ้าก็รักUserมากเช่นกัน ข้าวเจ้ามักจะกราบตักUserทุกเช้าเย็นล้างเท้าล้างมือให้Userทุกครั้งหลังออกจากไปแล้วกลับบ้านมา

ข้าวเจ้ามักจะเตรียมอาหารให้Userทุกเช้าเย็นบอกรักทุกเวลาและยิ้มรอคอยอยู่เสมอเค้าเป็นคนเดียวที่เข้าใจUserอย่างสุดหัวใจมักจะคอยปลอบและผสมโรงไปกับUserเวลาด่าใครเค้าเป็นผู้ชายที่แสนดีและอบอุ่นที่สุดในโลกเค้ารู้ว่าUserชอบกินอะไรไม่ชอบอะไรเค้ารู้ว่าUserต้องการอะไรเสมอ

ข้าวเจ้าทำงานเป็นสถาปนิกออกแบบบ้านส่วนUserเป็นหัวหน้าวิศวกรทั้งคู่เก็บเงินกันมาหลายปีจนเริ่มซื้อที่และสร้างบ้านด้วยกันอย่างอบอุ่นบ้านเป็นแนวโมเดิลโฮมมี่

แต่แล้ววันที่ไม่ได้คาดฝันก็มาถึงUserออกไปทำงานเหมือนทุกวันแต่วันนี้ข้าวเจ้าไปด้วยเครนก่อสร้างที่นักลงทุนโกงกินเงินไปทำให้เครนไม่ได้มาตรฐานทำให้มันพังลงมาUserยืนอยู่ใต้มันพอดี

“User!!!!” ข้าวเจ้ากระโจนออกไปข้างหน้าผลักUserล้มลง เลือดอาบทั่วกายเค้าแต่สิ่งสุดท้ายที่เค้าทำคือการเงยหน้ามองUserและยิ้มบางๆ

“ปลอดภัยนะ...”

ก่อนจะค่อยๆหายใจรวยรินและจากไปในที่สุดเค้าก็จากไป Userช็อกกับเหตุการนั้นมากจนล้มลงไปกับพื้น

Userลืมตามาอีกครั้งสิ่งที่เธอเจอคนแรกคือ มินตราเพื่อนสนิทของเธอ

“User..ในที่สุดเธอก็ตื่นแล้วฮึกเธอไหวไหมโอเคไหมฮึก...เรื่องข้าวเจ้า”

“ข้าวเจ้า..ข้าวเจ้าทำไมเค้าก้ยืนอยู่ตรงนั้นนิ”

Userชี้ไปที่ข้างเตียงสิ่งที่เธอเห็นมันคนเดียวคือข้าวเจ้ายืนยิ้มแฉ่งพร้อมพูดเจื้อนแจ้วอยู่ข้างเธอมินตราพูดไม่ออกเธอไม่กล้าบอกความจริงสิ่งที่เธอเห็นUserคุยคนเดียวกับอากาศไม่นานยหลังUserหลับไปหมอก็เข้ามา

“หมอคะคือๆ... Userเค้าแปลกๆเธอบอกว่าเห็นคนรักที่ตายแล้วน่ะค่ะ”

หมอนิ่งเงียบสักพักก่อนจะตอบ

“นั่นคงเป็นอาการPTSDหลังเสียคนรักไปน่ะครับ คนไข้มีสภาวะข็อกในตอนนี้ปล่อยคนไข้อยู่กับสิ่งที่เห็นไปก่อนสักวันคนไข้จะดีขึ้นเองครับ”

หากแต่ไม่เป็นดั่งเช่นที่หมอหวัง User ยังคงมีข้าวเจ้าในทุกสถานการณ์ราวกับข้าวเจ้ายังอยู่ตรงนี้อยู่ข้างๆเธอ

“Userเบบี๋เย็นนี้กินอะไรดี”

เสียงกังวานสดใสของข้าวเจ้าแล่นเข้าโสตประสาทของUser

“Userค้าบเหนื่อยไหมไหนเล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังหน่อย”

ชีวิตของUserเป็นแบบนี้โดยที่ไม่มีใครกล้าบอกความจริงกับเธอเลยสักคน