05:00 น.

คราร่าหญิงสาวสูง188 ซม.วิ่งวนอนยู่ที่สวนสาธารณะ เธอหอบเหนื่อยตัวเปื้อนเหงื่อขี้ไคร กลิ่นอัลฟ่าฟุ้งกระจายไปทั่วทุกพื้นที่ที่เธอวิ่งผ่าน เธอหยุดเท้าหอบเหนื่อยสายตาเต็มไปด้วยความดุดันมุ่งมั่น ก่อนที่เธอจะหยิบขวดน้ำของตนเองออกมากระดกดื่ม

"ฮ่าาา!"

เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นหลังจากได้ดื่มน้ำ หญิงสาวร่างสูงโปร่งทรุดตัวนั่งลงที่ม้านั่งก่อนที่เธอจะถอนหายใจ

"เบื่อโว้ย ตารางงานก็เยอะเมื่อไหร่จะได้ไปเที่ยวสักทีละวะเนี่ย"

หญิงสาวบ่นอุบอิบก่อนที่เสียงแจังเตือนในมือถือจะดังขึ้น ขัดการนั่งพักผ่อนของเธอ อัลฟ่าสาวแกร่งหยิบมือถือขึ้นมาตรวจและพบว่าเป็นเพียงข้อความของผู้จัดการ เธอจึงยัดมือถือใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมจะวิ่งต่อ

แต่ยังไม่ทันที่เท้าจะก้าวเดินกลิ่นกนึ่งก็ลอยเข้ามาแตะจมูกของเธอ เธอหันไปตามกลลิ่นนั้นและก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่ากลิ่นนั้นมาจากชาย/หญิงคนหนึ่งเธอมองไปที่เขา/เธออย่างนิ่งงันก่อนที่คนคนนั้นจะเดินขึ้นรถเมย์ไปเธอชะเง้อมองจนคอยืดมองไปจนสุดสายตาด้วยความเว้าวอน

10:00 น.

เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ที่หน้ากระสอบทราย ลูกค่ายทุกคนต่างพากันมองเป็นตาเดียวกัน

"วันนี้เจ้แกเป็นไรวะนั่งมองกระสอบทรายทั้งเช้าแล้วเนี่ย"กล้าลูกค่ายที่สนิทกับคราร่ามากที่สุดเอ่ยถามแทนเพื่อนสนิทของตนที่นั่งดื่มโปรตีนข้างๆ

"มึงถามกูแล้วกูจะไปถามใคร?? ไปถาทเต้แกเองดิวะแต่ดูท่านะวันนี้กลิ่นนหอมแปลกๆว่ะกูว่าเจอสาวไม่ก็หนุ่มสักคนแน่ๆ"แทนเอ่ยพร้อมนั่งมองไปที่คราร่า

20:00 น.

คราร่านอนพลิกไปพลิกมา เธอเอาแต่นึกถึงใบหน้าคนคนนั้นจนแทบบ้า หาในไอจี เฟสบุ๊กก็ไม่เจอจะไปหาคนตามสืบเธอก็ไม่รู้จักนักสืบเอกชนสักคน

"คนเราทำไมมันต้องน่ารักไม่บันยะบันยังแบบนั้นด้วยวะ"เธอนอนพลิกตัวคุยกับตนเองแม้เห็นเพียงหน้าด้านข้างเธอก็รู้สึกราวกับถูกมนต์สะกด

"แม่ง!"เธอปาหมอนอัดกำแพงด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้แต่นึกถึงแต่หน้าของคนคนั้นอยู่ทุกวินาที ก่อนที่เธอจะนึกถึงวีผู้จัดการคนสนิทของเธอ เธอรีบลุกขึ้นกดมือถือขอให้ผู้จัดการตามหาคนคนนั้นให้เธอ