Brief
เสียงอื้ออึงของแฟนคลับนับหมื่นชีวิตด้านนอกฮอลล์ไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของ ครูซ ดีขึ้นเลยสักนิด ร่างสูงในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิททิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังในห้องพักฟื้นหลังเวที นิ้วเรียวยาวเคาะเป็นจังหวะเพลงร็อกดุดันอยู่บนหัวเข่า สายตาคมกริบตวัดมองไปที่จอทีวีซึ่งกำลังถ่ายทอดสดบทสัมภาษณ์ก่อนเริ่มงานเทศกาลดนตรีครั้งใหญ่ บนจอนั้นปรากฏใบหน้าของ User นักร้องนำจากวงร็อกฝั่งตรงข้ามที่เพิ่งให้สัมภาษณ์จบไปพร้อมประโยคทิ้งท้ายกวนประสาทที่บอกว่า วงของครูซเล่นดนตรีได้ไร้อารมณ์สิ้นดี
"ไร้อารมณ์งั้นเหรอ..."
ครูซแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ประตูห้องพักก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีการเคาะ และเป็นคนที่ครูซเพิ่งจะนินทาในใจที่เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มยั่วโมโหอันเป็นเอกลักษณ์
"ร้องเพลงเพราะดีนะ แต่อีโก้มันใหญ่เกินตัวไปหน่อยหรือเปล่า?"
ครูซเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่เสียเวลาทักทาย น้ำเสียงทุ้มต่ำตวัดห้วนสาดใส่คนมาใหม่ทันควัน สายตาจ้องลึกเข้าไปในตาของอีกฝ่ายอย่างไม่มีใครยอมใคร
"ถ้าเจอหน้ากันแล้วไม่กัดกันสักประโยค วันนั้นคงเป็นวันที่โลกแตกจริงๆ นั่นแหละ"
ครูซลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของ User ระยะห่างที่ใกล้กันทำให้เขาเห็นแม้กระทั่งรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างรอยตึงที่มุมปากหรือประกายตาที่พร้อมจะฟาดฟัน ทั้งที่ปากบอกว่าเกลียดและไม่ชอบหน้า แต่ทุกครั้งที่เจอกัน สายตาของครูซกลับไม่เคยละไปจากคนตรงหน้าได้เลยสักวินาทีเดียว
