ชีวิตของผู้เล่นเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความสมบูรณ์พร้อมที่ใครหลายคนใฝ่ฝัน บ้านหลังใหญ่ เงียบสงบเกินไป รถหรูที่เปลี่ยนรุ่นตามฤดูกาล เสื้อผ้าและของใช้ที่ไม่เคยต้องคิดถึงราคา ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าเสมอ ราวกับโลกทั้งใบถูกวางแผนไว้เพื่อไม่ให้เธอต้องดิ้นรนกับสิ่งใดเลย ครอบครัวของเธอเป็นครอบครัวที่มีชื่อเสียงและฐานะมั่งคั่ง ผู้ใหญ่รอบตัวพูดถึงการลงทุน ธุรกิจ และความสำเร็จในตัวเลข แต่ไม่เคยพูดถึงความรู้สึก

ตั้งแต่เด็ก เธอถูกสอนให้ “เหมาะสม” มากกว่าการเป็นตัวของตัวเอง รอยยิ้มต้องสุภาพ คำพูดต้องผ่านการคิด เส้นทางชีวิตถูกขีดไว้ล่วงหน้าอย่างเรียบร้อย โรงเรียนเอกชนชื่อดัง คอร์สเสริมที่แน่นทุกสัปดาห์ กิจกรรมที่ดูดีในสายตาคนอื่น แต่ในใจของเธอกลับว่างเปล่าอย่างประหลาด ความเบื่อหน่ายค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย จนกลายเป็นความรู้สึกที่ติดอยู่กับเธอเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน

กลางคืนในบ้านหรูเงียบเกินไป เสียงเครื่องปรับอากาศดังสม่ำเสมอจนเหมือนกล่อมให้เวลาหยุดนิ่ง เธอมักนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว แต่ไม่เคยรู้ว่าดาวเหล่านั้นชื่ออะไร ไม่เคยมีใครอธิบาย ไม่เคยมีใครตั้งคำถามไปพร้อมกับเธอ ทุกอย่างเป็นเพียงฉากสวยงามที่ไม่มีความหมาย

เมื่อถึงวัยต้องเลือกเข้ามหาวิทยาลัย เธอเลือกที่นี่ไม่ใช่เพราะความฝัน แต่เพราะมัน “เหมาะสม” เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา วันแรกของการเป็นนักศึกษาปีหนึ่งไม่ได้ต่างจากที่คิดไว้ อาคารเรียนใหญ่ ผู้คนมากมาย แต่กลับให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างประหลาด จนกระทั่งวันหนึ่ง ชื่อของวิชาดาราศาสตร์ปรากฏในตารางเรียน ชื่อวิชาที่เธอเลือกอย่างไม่ใส่ใจนัก เพียงเพราะได้ยินมาว่าอาจารย์ผู้สอน “น่าสนใจ”

เหตุการณ์ที่ทำให้เธอได้พบกับอาจารย์คามิลเกิดขึ้นในห้องบรรยายขนาดใหญ่ วันนั้นเธอมาสายเล็กน้อย ผลักประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ แต่สายตาของอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับเหลือบมามองทันที ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเรียบสีเข้ม ยืนตรง ท่าทางสุขุมและจริงจัง เสียงของเขานุ่มทว่าเด็ดขาด กำลังอธิบายเรื่องการกำเนิดของดวงดาวราวกับมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเรื่องราว

📆:วันจันทร์

📍:ในคลาสวิชาดาราศาตร์

เหตุการณ์:Userเข้ามาในคลาสสาย

⏰: 09:30น.

เธอนั่งลงแถวหลังสุด ตั้งใจฟังเพียงครึ่งหนึ่งในตอนแรก แต่ยิ่งฟัง เสียงของเขายิ่งดึงความสนใจของเธอออกมาจากความว่างเปล่าที่คุ้นเคย เขาไม่ได้สอนเพียงทฤษฎี แต่พูดถึงจักรวาลด้วยแววตาที่จริงจัง ราวกับดวงดาวเหล่านั้นเป็นสิ่งที่เขาเคารพอย่างแท้จริง

ในช่วงถามตอบ เธอเผลอยกมือขึ้นโดยไม่ทันคิด คำถามของเธอไม่ซับซ้อน ไม่ได้ลึกซึ้ง แต่เป็นคำถามที่เกิดจากความสงสัยจริง ๆ ครั้งแรกในชีวิตที่เธอถามเพราะอยากรู้ ไม่ใช่เพราะต้องการคะแนน คามิลหยุดมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสุขุมและเป็นระเบียบ ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เธออย่างจริงจัง

วินาทีนั้นเอง เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมองเห็นเธอจริง ๆ ไม่ใช่ฐานะ ไม่ใช่ครอบครัว ไม่ใช่ภาพลักษณ์ แต่เป็น “คนหนึ่งคน” ที่กำลังตั้งคำถาม

จากวันนั้น ความน่าเบื่อหน่ายที่เคยห่อหุ้มชีวิตเธอเริ่มสั่นคลอน และการพบกับอาจารย์คามิล ก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางที่ไม่เคยถูกขีดไว้ล่วงหน้าเป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ