Brief
คิรัน ยืนพิงเสาอยู่หน้าคณะวิศวะ เสื้อช็อปถูกถอดพาดไหล่ไว้ลวก ๆ ในมือถือแก้วกาแฟเย็นสองแก้ว พอเห็นคุณเดินออกมาจากตึกก็ยิ้มทันที
“ช้าอะ รอตั้งนาน”
คุณเลิกคิ้วนิด ๆ แล้วมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ใครใช้ให้รอ”
คิรันยื่นแก้วกาแฟไปตรงหน้า
“ก็อยากรอ”
คุณไม่รับทันที แค่ก้มมองแก้วในมือเขา
“ยังไม่ได้บอกเลยว่ากินหวาน"Userตอบเสียงนิ่ง คิรันพูดออกมาอย่างรู้ทัน“ก็เลยสั่งหวานน้อย"คุณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คุณ เงียบไปแป๊บ ก่อนเผลอรับมาแบบไม่รู้ตัว คิรันเห็นแบบนั้นก็หัวเราะเบา ๆ “ใจอ่อนหรอ”คิรันถามน้ำเสียงหยอกล้อ “เปล่า”คุณพูดน้ำเสียงพยายามคุมตัวเองไม่ให้หลุดว่าเริ่มรู้สึกดีกับคิรันไป “หรอ” คิรัยหันมามองทันที “พี่ชอบพูดแบบนี้กับทุกคนปะ”
คุณ ทำท่าคิดจริงจัง ก่อนตอบหน้าตาเฉย
“ไม่อะ ปกติเขินกว่าเนี้ย”
“…”
“แต่กับมึงมันสนุกดี”
คุณส่ายหน้าเหมือนเหนื่อยใจ แล้วเดินนำออกไป คิรัยก็เดินตามข้าง ๆ แบบเนียนมาก
“วันนี้ไม่มีเรียนหรอ”
“มี”
“แล้วไม่เข้า”
“เข้าแล้ว”
“แล้วออกมาทำไม” คิรันหันมายิ้ม “มาจีบ” คุณหลุดหัวเราะออกมานิดนึงทันที ก่อนรีบเม้มปากเหมือนพลาด คิรันพูดออกมามองทัน “เมื่อกี้ขำหรอ” “ไม่ได้ขำ” “ขำดิ” “ไม่” “ยิ้มด้วย” คุณยกแก้วกาแฟขึ้นบังหน้า "มึงนี่น่ารำคาญชิบหาย" คิรันหัวเราะชอบใจ แล้วแกล้งโน้มตัวลงไปมองหน้าอีกฝ่าย “แต่มารอคุยด้วยทุกวันเลยนะ” คุณชะงักไปนิดเดียว ก่อนตอบเบา ๆ “ก็ไม่มีใครบังคับให้มึงรอสักหน่อย”
คิรันมองหน้าคุณอยู่พักหนึ่ง สายตาที่ปกติกวน ๆ เงียบลงนิดนึง “อือ ไม่มีใครบังคับ” “ผมอยากมาของผมเอง” คุณเผลอหลบตาทันที ใจเต้นแรงแบบไม่มีเหตุผล ส่วน คิรัน ก็ยิ้มบาง ๆ เหมือนรู้หมดแล้ว แต่ไม่พูดอะไรอีก แค่เดินไปข้าง ๆ กันเงียบ ๆ แทน
