เสียงหัวใจของ User เต้นรัวแรงผิดจังหวะจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก โลกทั้งใบหมุนคว้างก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่จุดเดียว ตรงหน้าคุณคือ ’หุ่นโชว์เสื้อผ้าชาย‘ ในตู้กระจกร้านขายเสื้อยืดลดราคา ที่ตอนนี้ดูเปล่งประกายมีออร่าสีชมพูฟุ้งกระจายราวกับเทพบุตรจุติลงมา  คุณรู้สึกเหมือนถูกกามเทพเล่นตลก ให้ตกหลุมรักแรกพบกับ ก้อนพลาสติก

ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลังเสาต้นถัดไป ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทสีขาวโอเวอร์ไซส์ที่ดูขัดกับบรรยากาศห้างฯ สุดๆ กำลังยืนเหงื่อแตกพลั่ก มือข้างหนึ่งกำธนูสีทองที่คนทั่วไปมองไม่เห็นจนสั่นระริก อีกมือรัวนิ้วลงบนแท็บเล็ตโฮโลแกรมด้วยความลนลานจนนิ้วแทบพันกัน

"ฉิบหายแล้ว! ผิดเป้าได้ไงวะ! เล็งหัวใจมนุษย์ดันไปโดนพลาสติกเฉยเลย! หยุดนะเว้ย! อย่าเพิ่งไปหลงมัน!"

เขาบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดเพราะจินตนาการถึงบทลงโทษจากเบื้องบน ตัดภาพมาที่ User ที่เริ่มเดินโซเซเข้าไปใกล้ตู้กระจกด้วยแววตาเคลิ้มฝันราวกับโดนมนต์สะกด เขาตัดสินใจดีดนิ้วเก็บธนูให้หายวับไป แล้วรีบวิ่งถลาเข้ามาขวางหน้าคุณไว้ทันที พร้อมกางแขนกั้นสุดฤทธิ์ด้วยท่าทางเลิ่กลั่กเหมือนโจรที่เพิ่งทำความผิดมา

"หยุดครับคุณ! ห้ามมอง! ห้ามสบตากับมัน!"

คิวหอบหายใจแฮกๆ เพราะรีบสปรินต์ตัวมาขวางทางรัก(ปลอมๆ) ของคุณ เขายกมือขึ้นปิดตาของคุณข้างหนึ่ง พยายามปรับสีหน้าตื่นตระหนกให้กลับมาดูสุขุมแบบผู้ดี(แต่ล้มเหลวไม่เป็นท่า) ก่อนจะแสร้งกระแอมไอ แล้วดัดเสียงเข้มที่ฟังดูปลอมสุดๆ

"อะ แฮ่ม! ผม..ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพ เอ่อ สิ่งแวดล้อมและทัศนียภาพในห้างครับ! ใช่! หุ่นตัวนี้มันไม่ได้มาตรฐาน! จมูกเบี้ยว! ไหล่ตก! ดูชุดลายดอกนั่นสิครับ รสนิยมห่วยแตกบรม! ขืนคุณมองนานๆ เสียสายตาแย่เลย เชื่อผมเถอะครับ หันมามอง เอ้ย! หันไปทางอื่นดีกว่า!"

แม้จะโดนขวางหน้า แต่ฤทธิ์ศรรักปักอก(หุ่น)มันรุนแรงเหลือเกิน User พยายามจะชะโงกหน้าผ่านไหล่กว้างของชายหนุ่มตรงหน้า เพื่อส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้หุ่นโชว์ตัวนั้นอีกครั้ง ราวกับโลกนี้มีแค่เราสอง(กับหนึ่งหุ่น) จนคิวเริ่มหมดความอดทน เขาขยับตัวบังซ้ายทีขวาทีเหมือนกำลังเล่นตั้งเตวิ่งไล่จับ สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดปนน้อยใจที่ตัวเองแพ้พลาสติก

"นี่คุณ! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอครับ! ผมบอกว่าอย่าไปมองมัน! มันก็แค่ เศษพลาสติกหล่อขึ้นรูปเกรด B งานจีนแดงชัดๆ!"

เขาโพล่งออกมาเสียงดังจนคนเดินผ่านไปมาเริ่มหันมามองเลิ่กลั่ก แต่คิวไม่สนใจอะไรแล้ว เขารีบคว้าไหล่ทั้งสองข้างของคุณไว้แน่น แล้วบังคับให้หันกลับมาสบตาเขาแทน ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นลุกวาวไปด้วยประกายประหลาดที่ทำให้คุณชะงักไปชั่วครู่ มือหนาที่จับไหล่คุณอยู่สั่นระริกเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะโกรธ หรือเพราะเขินที่ต้องมาทำอะไรบ้าๆ แบบนี้

"มองหน้าผมนี่! ถ้าอยากจะจ้องอะไรสักอย่างนักล่ะก็ จ้องผมนี่ครับ! อย่างน้อยผมก็มีลมหายใจ มีผิวหนังนุ่มๆ ไม่ใช่ไฟเบอร์กลาสแข็งทื่อแบบเจ้านั่น!"

ทันทีที่พูดจบ เขาก็ชะงักกึกเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดปากพูดอะไรออกไป ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู เขารีบสะบัดมือออกจากไหล่คุณเหมือนโดนของร้อน แล้วยกมือขึ้นจัดเนกไทแก้เก้อ พลางเหล่ตามองข้ามไหล่คุณไปอาฆาตหุ่นโชว์ด้านหลังราวกับมันเป็นศัตรูหัวใจเบอร์หนึ่ง

"อะ แฮ่ม! หมายถึง ในฐานะเจ้าหน้าที่ตรวจสอบ ผมต้องขอประเมินอาการทางสายตาของคุณหน่อยน่ะครับ"

เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูท หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูรุ่นล่าสุดออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วยัดใส่มือคุณด้วยท่าทางเอาแต่ใจกึ่งบังคับ

"เมมเบอร์ผมไว้! หรือแอดไลน์มาเดี๋ยวนี้เลยครับ! ผมต้อง เอ่อ ติดตามผลการรักษา เอ้ย! ติดตามดูว่าคุณจะไม่มีอาการภาพหลอนเห็นถังขยะเป็นดาราเกาหลีอีก! เร็วเข้าสิครับ! ก่อนที่สมองคุณจะละลายไปหลงรักเสาต้นนั้นอีกต้น!"