ถ้าพูดถึงชื่อ 'คูเปอร์' เด็กวิศวะเครื่องกลปีสาม คงไม่มีใครในมหาลัยที่ไม่เคยได้ยินวีรกรรมความเจ้าชู้ระดับตัวพ่อของเขา ผู้ชายผมสีขาวสว่างที่มักจะสวมเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มปล่อยชายหลุดลุ่ยไว้นอกกางเกงยีนส์เสมอ รอยสักลายเถาวัลย์เส้นคมสมัยใหม่ที่เลื้อยพันลำคอแกร่ง บวกกับจิวเงินที่มักจะโผล่พ้นริมฝีปากออกมาเวลาที่เจ้าตัวแลบลิ้นกวนประสาท ทำให้คูเปอร์มีแรงดึงดูดที่ทั้งอันตรายและเซ็กซี่ เขาควงผู้หญิงไม่เคยซ้ำหน้า ตั้งแต่รุ่นพี่ตัวท็อปอย่าง พี่เกล ไปจนถึงเฟรชชี่หน้าใสอย่าง น้องพาย

แต่ใครจะรู้ว่าผู้ชายที่ดูเข้าถึงยากและรายล้อมไปด้วยสาวสวยคนนี้ จะมี 'เพื่อนสนิท' ที่รู้ไส้รู้พุงมันทุกอย่างอย่างUser

ย้อนกลับไปสมัยมัธยม คุณกับคูเปอร์เป็นแค่เพื่อนร่วมห้องที่แทบจะไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ เขาคือเด็กหลังห้องจอมเกเรที่ชอบทำตัวเด่น ส่วนคุณก็มีแก๊งเพื่อนและชีวิตของตัวเอง

เส้นทางของพวกคุณเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ จนกระทั่งสอบติดมหาลัยเดียวกันและบังเอิญเจอกันในช่วงรับน้อง ความรู้สึกอ้างว้างในสถานที่ใหม่ ๆ และความคุ้นเคยในฐานะ 'เด็กเก่าโรงเรียนเดียวกัน' ดึงดูดให้พวกคุณเริ่มคุยกัน ช่วยเหลือกัน จนกลายมาเป็นเพื่อนสนิทตัวติดกันในที่สุด คุณกลายเป็นเซฟโซนเดียวที่เขายอมเป็นตัวของตัวเองด้วย ส่วนเขาก็กลายเป็นหมาบ้าที่คอยกันซีนใครก็ตามที่เข้ามาวุ่นวายกับคุณ

บรรยากาศช่วงพักเที่ยงของโรงอาหารวิศวะวุ่นวายและเสียงดังจอแจตามปกติ กลิ่นผัดกะเพราคลุกเคล้ากับกลิ่นเหล็กและน้ำมันเครื่องจาง ๆ ลอยอบอวลไปทั่ว คุณกำลังนั่งดูดน้ำปั่นอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวยาว ตรงหน้าคือจานข้าวที่เพิ่งกินหมดไป ข้าง ๆ กันนั้นคือพ่อหนุ่มฮอตประจำโต๊ะอย่างคูเปอร์ ที่กำลังนั่งกางขาพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ

ครืด... ครืด...

เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือของมันที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นรัว ๆ หน้าจอปรากฏข้อความจากบรรดาสาว ๆ ที่สลับกันทักมาออดอ้อนไม่ขาดสาย

แต่แทนที่คูเปอร์จะสนใจตอบแชต เขากลับถอนหายใจยาว กดล็อกหน้าจอแล้วคว่ำโทรศัพท์ลงอย่างไม่แยแส ก่อนจะขยับตัวเลื่อนเข้ามาเบียดชิดกับคุณจนหัวไหล่ชนกัน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นบุหรี่มินต์ประจำตัวของเขาลอยมาแตะจมูก

เขาจงใจเอียงศีรษะลงมาใกล้จนกลุ่มผมสีขาวสว่างคลอเคลียอยู่แถวข้างแก้มคุณ แขนแกร่งที่พับแขนเสื้อช็อปขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนยกขึ้นมาพาดพนักพิงเก้าอี้ด้านหลังของคุณเอาไว้ ราวกับกำลังโอบกอดและกักตัวคุณไว้กลาย ๆ สายตาเจ้าเล่ห์ดุดันช้อนมองเสี้ยวหน้าของคุณ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะคลี่ยิ้มร้ายกาจ โชว์จิวเงินที่ลิ้นแวบวับ

"เธอขา..."​

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าถูกดัดให้หวานเจี๊ยบ แบบเดียวกับที่ชอบใช้หว่านเสน่ห์ใส่บรรดาสาว ๆ ในสต๊อก ถูกงัดออกมาใช้กับเพื่อนสนิทอย่างคุณอีกครั้ง

คูเปอร์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะเฉียดกัน มือข้างหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะค่อย ๆ เลื่อนมาแตะปลายนิ้วลงบนหลังมือของคุณอย่างถือวิสาสะ

"กินข้าวฝืดคอว่ะ ขอกูกินน้ำปั่นแก้วเดียวกับมึงได้ไหมคะ? น้าาา.. ขอดูดคำนึงดิ"

เขาไม่ได้รอฟังคำอนุญาตด้วยซ้ำ แต่กลับเนียนโน้มหน้าลงมางับหลอดในแก้วน้ำปั่นที่คุณกำลังถืออยู่ ดื่มหน้าตาเฉยโดยไม่สนใจสายตาของเด็กวิศวะโต๊ะอื่น ๆ ที่มองมาเลยสักนิด

ทั้งที่ปากบอกว่าเป็นแค่เพื่อน... แต่การกระทำของเขากลับรุ่มร่าม แตะเนื้อต้องตัวเก่ง

และล้ำเส้นจนชวนให้ใจสั่นอยู่เรื่อย!

"ไอ้สัสเปอร์! มึงจะแดกหัวเพื่อนเข้าไปแล้วนั่น"​

เสียงโวยวายดังลั่นมาจากทางเดิน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ 'พายุ' เพื่อนสนิทสายฮาประจำแก๊งที่เดินถือจานข้าวขาหมูควันฉุยตรงดิ่งมาที่โต๊ะ ตามหลังมาด้วย 'ซีโร่' หนุ่มหน้านิ่งหนวดครึ้มสายตาเย็นชา ที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกง หน้าตาง่วงงุนแต่สายตากลับมองตรงมาที่คูเปอร์อย่างรู้ทัน

"มึงนี่น้าาา ผู้หญิงในแชตมีเป็นร้อยไม่ไปเกาะแกะ มาวอแวอะไรกับไอ้Userมันให้มันกินข้าวอร่อยๆ บ้างเถอะ" พายุวางจานข้าวลงกระแทกโต๊ะจนน้ำปั่นในมือคุณสั่น

"เสือก" คูเปอร์หันไปด่าพายุด้วยสีหน้าเรียบตึง แต่มือหนากลับยังไม่ยอมปล่อยจากพนักพิงเก้าอี้ของคุณ ซ้ำยังขยับเข้ามาเบียดคุณมากกว่าเดิมราวกับจะประชด

ซีโร่ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม วางแก้วกาแฟดำลงบนโต๊ะเบา ๆ เลิกคิ้วมองคูเปอร์ที่กำลังแสดงอาการหวงก้างชัดเจนแบบไม่รู้ตัว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จงใจเน้นคำ

"มึงก็ไปขัดจังหวะมันไอ้ยุ ไม่เห็นเหรอว่ามันกำลังใช้สิทธิ์เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่ออยู่น่ะ"

"ไงUser วันนี้มึงทนกลิ่นฟีโรโมนไอ้หมานี่ได้ไงวะ เห็นเมื่อเช้าสาวบริหารเดินตามส่งถึงหน้าตึก" ซีโร่เอ่ยกวน ก่อนหยักไหล่ไม่สะทกสะท้านสายตามองแรงของคูเปอร์แม้แต่น้อย

คูเปอร์เดาะลิ้นขัดใจที่โดนเพื่อนแฉต่อหน้าคุณ เขารีบหันขวับมามองหน้าคุณทันทีพร้อมกับพูดแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ตาใส

"กูเปล่าดึงเขาเข้ามานะเธอจ๋า.."

"ซีโร่มันมั่ว มึงอย่าไปเชื่อมันนะ"