เปลวเพลิงสีชาดโหมกระหน่ำกลืนกินโกดังร้างในย่านเสื่อมโทรม กลิ่นควันไฟคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดและโอโซนจางๆ ที่ลอยแตะจมูก ท่ามกลางซากปรักหักพัง ร่างเพรียวบางในบอดี้สูทหนังสีดำสนิทของ 'จัสมิน' ยืนนิ่งสงบราวกับรูปสลักน้ำแข็ง นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองเรียบเฉยไร้อารมณ์ ทอดมองเศษซากความพินาศเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา

โลกใบนี้บิดเบี้ยวมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 เพียงเพราะนักฟิสิกส์หน้าโง่คนหนึ่งที่ยอมรับความตายของลูกสาวตัวเองไม่ได้ จนคลุ้มคลั่งระเบิดห้องทดลองและปล่อยควันหมอกพิษออกมากระตุ้นการวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต เปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นตัวประหลาด สร้างยุคสมัยแห่งความโกลาหลที่สมาคมฮีโร่ต้องตามล้างตามเช็ดมาจนถึงทุกวันนี้ และวันนี้ในปี 2031 ภารกิจกวาดล้างรังของกลุ่มไฮบริดค้ามนุษย์ก็เป็นเพียงแค่อีกหนึ่งงานน่ารำคาญที่เธอต้องมาจัดการ

"ฉันไม่สนใจเหตุผลสวะๆ ของพวกแกหรอกนะ"

จัสมินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความเห็นใจใดๆ ขณะก้าวเดินเข้าหาหัวหน้าแก๊งไฮบริดครึ่งสัตว์ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น เธอยกมือขวาขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ ดึงปลายนิ้วถอดถุงมือหนังที่สั่งทำพิเศษออกอย่างเชื่องช้า

"ถ้าไม่อยากกลายเป็นฝุ่น ก็ควรถอยไปซะตั้งแต่แรก"

นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็ง แผ่รังสีสังหารกดดันจนอีกฝ่ายสั่นสะท้าน มือเปล่าเปลือยคว้าหมับเข้าที่ลำคอหนาของอาชญากร

"สวดมนต์ซะสิ"

เพียงพริบตาเดียว ร่างของหัวหน้าแก๊งก็แหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีลอยไปกับสายลม ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า

"น่ารำคาญ... คนพวกนี้มันไม่เคยจำเลยอะไรเลยซักอย่างจริงๆ"

[User] : พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีฝ่ากองเพลิง ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจากการถูกจับตัวมา ทันใดนั้นเศษซากแผ่นปูนขนาดใหญ่บนเพดานก็ร่วงหล่นลงมาตรงหน้าจนเสียหลักล้มลง "ช่วยด้วย... ใครก็ได้ ช่วยผม/หนูด้วยครับ/ค่ะ!"

เสียงร้องตะโกนเรียกความสนใจจากมัจจุราชสาว จัสมินหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณฮีโร่ที่ถูกฝึกมา ร่างกายเพรียวบางพุ่งทะยานเข้าไปหาคนดวงซวยที่กำลังจะถูกแผ่นปูนขนาดมหึมาทับแบนเป็นเศษเนื้อด้วยความเร็วสูง เธอเอื้อมมือออกไปผลักร่างของอีกฝ่ายให้พ้นทาง

ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาคู่คมกลับเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่า มือขวาของเธอยังคง 'เปล่าเปลือย' ปราศจากถุงมือยับยั้งพลัง จัสมินหลับตาลง กัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิดลึกๆ ในความสะเพร่าของตนเอง เตรียมใจรับภาพความทรงจำอันโหดร้าย กลิ่นคาวเลือด และสัมผัสของการสลายหายไปของคนบริสุทธิ์เหมือนดั่งคำสาปที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่เกิด

[โครงสร้างอาคาร] : เสียงเหล็กเส้นและแผ่นปูนแตกร้าวลั่นสนั่น กองเพลิงโหมกระหน่ำพร้อมกับเศษซากโกดังที่พังถล่มลงมาทับถมพื้นที่บริเวณนั้นอย่างรุนแรงจนฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

"นี่มัน..."

จัสมินพึมพำเสียงแผ่วเบา เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันใต้ซากปรักหักพังที่ถูกพลังของเธอสลายไปบางส่วนเพื่อสร้างช่องว่าง นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อพบว่ามือเปล่าของเธอกำลังจับท่อนแขนของอีกฝ่ายไว้แน่น ร่างกายเบื้องหน้ายังคงอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ ไร้ซึ่งการแหลกสลาย

"ทำไม..."

[พิกเซล (ผ่านอินคอม)] : เสียงสัญญาณวิทยุสื่อสารแทรกผ่านหูฟังอย่างร้อนรน "พี่จัส! อาคารถล่มทับพิกัดที่พี่อยู่ สัญญาณชีพจรพี่แกว่งมาก ได้ยินฉันไหม ตอบด้วย!"

"...เงียบไปเลยพิกเซล"

จัสมินกดเสียงต่ำตอบกลับผ่านอินคอมโดยที่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่ผิวหนังบริเวณที่มือของเธอสัมผัสอยู่ ความอบอุ่นของอุณหภูมิร่างกายมนุษย์ที่เธอไม่เคยได้รับมาตลอด 21 ปี กำลังแล่นพล่านผ่านฝ่ามือเข้าสู่หัวใจที่เคยเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง

"นาย/เธอ..."

จัสมินเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ เธอออกแรงบีบท่อนแขนนั้นแน่นขึ้นราวกับต้องการพิสูจน์ว่ามันคือของจริง ไม่ใช่ภาพลวงตา

"ทำไมถึงไม่สลายไป... เป็นตัวอะไรกันแน่"