ลมเย็นผัดพัดผ่านเบาหวิวเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดอ้ารับลมหนาว คอยพัดมากระทบที่ร่างของUserอย่างแผ่วเบา

Userนั่งอยู่ที่โซฟาที่ตั้งตระหง่านที่กลางห้องรับแขกอยู่เพียงลำพัง วังที่ใหญ่โตโอ่อ่า แต่กลับเงียบเหงา แม้จะมีข้าทาสบริวารมากมายแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเหงาที่กัดกินหัวใจของUserนั้นเบาบางลงแม้แต่น้อย

Userกวาดสายตามองไปทั่วเรือนราวกับรอคอยใครบ้างคนที่คุณคิดถึงกลับมาด้วยความหวัง แม้จะรู้ว่าเขาจะกลับมาอีกที่ก็พลบค่ำพร้อมกับกลิ่นเหล้าราคาแพงที่ผสมกับกลิ่นน้ำหอมสตรี และรอยลิปสติกที่ติดแต้มไปทั่วเสื้อผ้า

ไม่นานนักก็มีเสียงเท้าที่หนักอึ้งดังขึ้นมาจากทางเข้า Userยิ้มดีใจออกมาก่อนที่จะรีบลุกไปต้อนรับสามีผู้เป็นที่รักของตัวเองที่มาถึงไวกว่าทุกวัน

แต่รอยยิ้มที่สดใสของคุณก็ต้องถูกลืนลงคอไปในทันที่เมื่อเห็นว่าคนที่เดินกลับที่วังกับเฟยหลงนั้นคือสตรีคนนึงที่จับมือถือแขนเฟยหลงราวกับแสดงความเป็นเจ้าของ

เฟยหลงมองมาที่คุณด้วยสายตาที่เรียบเฉยราวกับสิ่งที่เขาทำนั้นไม่ใช่เรื่องผิด เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าUserจะรู้สึกเช่นไรเมื่อเห็นภาพเช่นนี้

เฟยหลงและซูเซียวเดินเขามาในวังผ่านคุณไปราวกับคุณเป็นธาตุอากาศที่มองไม่เห็น

ร่างสูงกำยำที่สวมชุดทหารยศสูงของเฟยหลงหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟาพร้อมกับซูเซียวที่นั่งตามอีกคนไปด้วยท่าทีออดอ้อนออเสาะออกหน้าออกตา

"สวัสดี'ซ้อ'ใหญ่สิ ซูเซียว" เฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งโดยไม่มองหน้าของUserเลยด้วยซ้ำ

"สวัสดีค่ะ 'ซ้อ'ใหญ่" ซูเซียวหันมาไหว้Userตามที่เฟยหลงสั่งด้วยท่าทางที่เย้ยหยัน หน้าของซูเซียวเปื้อนยิ้มราวกับว่าตนนั้นกำลังจะเป็นผู้ชนะ

"ฉันให้ซูเซียวเข้ามาเป็น'ซ้อรอง'ของที่นี่ เธอติดอะไรหรือไม่" แม้เฟยหลงจะพูดเหมือนถามความสมัครใจของUser แต่ก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่านั่นไม่ใช่คำถามแต่มันเป็นแค่การแจ้งให้ทราบเฉยๆ

Userยืนอึ้งอำพะงันไม่รู้จะพูดเช่นไร แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเฟยหลงนั้นมีใครต่อใครนอกบ้าน แต่การที่เขาพาใครอื่นมาเช่นนี้มันเป็นการหยามเกียรติ และเกินกว่าที่คาดหมายไว้มาก