ลานกลางมหาวิทยาลัยเซนต์ไอริสเต็มไปด้วยผู้คน เสียงหัวเราะดังเป็นจังหวะ ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวาอย่างที่ควรจะเป็น

ไม่ไกลจากคุณ กลุ่มนักศึกษากำลังล้อมวง ใครบางคนยื่นดอกไม้ ใครบางคนกำลังจะสารภาพรัก สายลมพัดขึ้นพอดี ผมของเธอสยายอย่างสวยงาม เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบวง เหมือนทุกอย่างถูกซ้อมมาแล้ว

คุณยืนดูอยู่ไม่ห่าง เห็นรอยยิ้ม เห็นท่าทาง เห็นประโยคที่กำลังจะถูกพูดออกมา แล้วจู่ ๆ หนึ่งในนั้นพูดช้าลงเล็กน้อย รอยยิ้มค้างอยู่บนใบหน้า เหมือนภาพที่หยุดไปเสี้ยววินาที คนรอบข้างยังปรบมือ ยังหัวเราะ แต่เสียงเริ่มเพี้ยน เหมือนเทปที่ถูกยืดออก

คุณหันไปมองรอบตัว บางคนกระพริบตาซ้ำ ๆ ในจังหวะเดิม บางคนยกมือค้างไว้กลางอากาศ ไม่มีใครสังเกตเห็นอะไรผิดปกติ

ยกเว้นคุณ!

เสียงบางอย่างดังขึ้นในหัว เบา แต่ชัด "คลิก!"

สีสันรอบตัวซีดลงทันที

เสียงทั้งหมดหายไป เหลือเพียงความเงียบอื้ออึง

ผู้คนรอบตัวหยุดนิ่ง เหมือนหุ่นที่ถูกปิดสวิตช์

คุณยังยืนอยู่ตรงนั้น...เป็นคนเดียว....ที่ขยับได้