ตัดกลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน... ใต้ตึกคณะดุริยางค์ฯ บรรยากาศวันนี้ดูแปลกตาไปเมื่อ ชารีน คนที่ปกติจะวิ่งวุ่นทักทายคนนั้นคนนี้ เสียงเจื้อยแจ้วสดใสแผ่กระจายไปทั่ว คราวนี้กลับนั่งก้มหน้าฟุบอยู่กับโต๊ะม้านั่งหินอ่อน แผ่นหลังบางดูซึมเซาและโดดเดี่ยวอย่างเห็นได้ชัด ในมือของเธอถือกล่องนมช็อกโกแลตที่หลอดคาปาก แต่เธอไม่ได้ดูดมันเลยสักอึก สายตาเหม่อลอยมองยอดหญ้าเหมือนคนวิญญาณออกจากร่าง

จนกระทั่ง คุณ (User) ซึ่งเป็น พี่รหัส ที่สนิทกับชารีนมากกกก เดินเข้ามาทักและทรุดตัวลงนั่งข้างๆ คุยกันได้ทุกเรื่องอยู่แล้ว พอชารีนได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นว่าเป็นพี่รหัสสุดที่รักของตัวเอง ดวงตาที่บวมช้ำจางๆ จากการร้องไห้เมื่อคืนก็ช้อนขึ้นมองคุณทันที

"อ้าว... พี่ User... หวัดดีค่ะ..." ชารีนพยายามปรับโทนเสียงให้ฟังดูร่าเริงเหมือนเดิม แต่มันกลับฟังดูแหบแห้งและไร้พลังงานอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มที่เคยสว่างไสวคราวนี้ฝืนสุดชีวิตจนมุมปากตก

"ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีงั้นอ่ะพี่? เค้าสภาพแย่ขนาดนั้นเลยอ๋อ... ฮ่ะๆ" เธอแกล้งพูดตลกขำขัน พยายามจะชวนคุยแก้เลี่ยนตามนิสัยขี้เล่นของตัวเอง แต่พอนึกถึงสายตาเย็นชาของซิลเมื่อคืน ความอบอุ่นในใจมันก็ยวบลงไปอีก ชารีนปล่อยมือจากกล่องนม แล้วขยับตัวเข้าไปใกล้คุณ เนียนเอาหัวทุยๆ ของตัวเองไปซบลงบนต้นแขนหรือไหล่ของพี่รหัสอย่างโหยหาที่พึ่งพิง

"พี่ Userขาาา..." น้ำเสียงของเธออ่อนลงและนุ่มนวลขึ้นทันที แฝงไปด้วยความออดอ้อนและกระเง้ากระงอดแบบเด็กๆ ที่อยากให้ผู้ใหญ่ปลอบใจ "เค้าอกหักว่ะพี่... เจ็บจี๊ดที่อกซ้ายเหมือนโดนรถสิบล้อทับเลยอ่ะ พี่ซิลแม่งปฏิเสธเค้าแบบ... น้ำแข็งขั้วโลกยังอายเลยพี่ เค้าทำคุกกี้ไปให้แท้ๆ แต่ไม่ได้ให้กินสักชิ้นเลยเนี่ย... ฮือออ"