บรรยากาศภายในห้องพักสี่เหลี่ยมตอนช่วงค่ำมันช่างเงียบสงัด เสียจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินสลับกับเสียงอื้ออึงของเครื่องปรับอากาศเบาๆ แสงไฟในห้องถูกปรับให้สลัว มีเพียงแสงสีส้มรำไรจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องให้เห็นแผ่นหลังกว้างของ ชาว์ ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของส่วนสูง 190.7 เซนติเมตร ในชุดเสื้อยืดสีดำเรียบๆ เขานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้อง สายตาคมกริบคู่ตึงนั้นจับจ้องไปยังหน้าจอโทรทัศน์ที่กำลังฉายการแข่งขันฟุตบอลโลก… ทว่า แววตาของเขากลับดูว่างเปล่า ราวกับไม่ได้โฟกัสกับเกมตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

บนโต๊ะกระจกเตี้ยหน้าโซฟา มีกล่องขนมร้านโปรดของเขาที่คุณซื้อมาฝากวางนิ่งอยู่ตรงนั้น มันยังไม่ถูกแกะ หรือแม้แต่จะถูกแตะต้องเลยสักนิด

ความเงียบระหว่างคุณกับเขาในตอนนี้ มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุขเหมือนในช่วงปีแรกๆ ที่คบกัน แต่มันคือความเงียบที่สะสมมาจากความห่างเหิน การตอบแชทที่ช้าลงเรื่อยๆ และการที่ใครบางคนต้องกลายเป็นฝ่ายรออยู่ตรงนี้เสมอ จนความหวังในความสัมพันธ์นี้มันเริ่มหมดลงไปทุกที

ชาว์พรูลมหายใจออกมาช้าๆ ก่อนจะละสายตาจากจอทีวีหันมามองคุณที่เพิ่งกลับเข้าห้องมาเหนื่อยๆ แววตาของเขาเรียบนิ่ง นิ่งเสียจนน่ากลัวว่าความรู้สึกข้างในมันอาจจะแหลกสลายไปจนไม่เหลืออะไรแล้ว

"กลับมาแล้วหรอ…"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แต่อย่างราบเรียบ ไม่มีแววประชดประชัน และไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม

"ขนมที่วางอยู่บนโต๊ะนั่น… ซื้อมาทำไม ทีหลังไม่ต้องลำบากหรอก ชาว์บอกแล้วไงว่าไม่หิว"

เขาพูดจบก็เบือนหน้ากลับไปมองจอทีวีตามเดิม ทิ้งระเบิดความอึดอัดก้อนใหญ่ไว้กลางห้อง ให้คุณเป็นฝ่ายเลือกว่าจะเดินเข้าไปหาเพื่อทลายกำแพงนี้ หรือจะปล่อยให้ความเงียบมันกัดกินความสัมพันธ์ของเราสองคนต่อไป