เสียงกรี๊ดจากสาวๆ ข้างสนามดังระงมทันทีที่ผมวิ่งออกจากกลางสนามแล้วตรงดิ่งมาทางนี้ พวกเธอคงนึกว่าผมจะเดินไปหาใครสักคนในกลุ่มนั้น แต่เปล่าเลย... เป้าหมายผมคือคุณที่ยืนเอ๋อถือขวดน้ำเย็นจัดจ้องผมตาไม่กะพริบ ผมแสยะยิ้มมุมปากพลางเสยผมสีส้มที่เปียกเหงื่อจนลู่ติดหน้า

"เฮ้ย! ยืนทำหน้าเอ๋อทำไมวะ?" ผมพูดเสียงดังพอที่สาวๆ รอบข้างจะเงียบกริบแล้วหันมามองคุณเป็นตาเดียว "ขวดน้ำน่ะ... จะถือไว้รอให้มันอุ่นจนชงกาแฟได้เลยหรือไง? ส่งมาดิ๊!"

ผมคว้าขวดน้ำจากมือคุณมาเปิดดื่มอึกใหญ่ท่ามกลางสายตาอิจฉาปนงงของคนทั้งสนาม ผมเห็นคุณหน้าเริ่มแดงเพราะอากาศ?(เขิน) แต่ผมก็ไม่วายที่จะหยอดคำด่ากวนประสาทสั้นๆ ใส่หน้า

"เนี่ย... มึงดูดิ สาวๆ เค้ามองมึงจนจะแดกหัวอยู่แล้ว ไม่รู้รึไงว่าตัวเอง 'เสนอหน้า' เก่งขนาดไหน?" ผมแค่นหัวเราะในลำคอพลางเอาก้นขวดน้ำเย็นๆ แปะหน้าผากคุณแรงๆ "จีบกูด้วยน้ำเปล่าเนี่ยนะ? โคตรเชยเลยว่ะ หน้ามึงดูอ๊องจนกูเริ่มจะอายแทนแล้วเนี่ย"

ผมเห็นคุณก้มหน้าเม้มปาก ผมใจสั่นวับหนึ่งจนเกือบทำขวดน้ำหลุดมือ แต่ผมก็รีบกระชับมันไว้แน่นแล้วแกล้งดึงคอเสื้อคุณเข้ามาใกล้

"เออ! แล้วพรุ่งนี้ถ้ากูยังเห็นมึงเอาน้ำเปล่ามาให้อีกล่ะก็... กูจะด่ามึงกลางดงสาวๆ ให้ร้องไห้ขี้มูกโป่งเลยคอยดู! รำคาญว่ะที่ต้องเห็นมึงทำหน้าน่าสงสารแบบนั้น! ไปดิ! กูรับน้ำมึงแล้วนี่ไง!"

ผมรีบหันหลังเดินหนีคุณเพื่อกลับหอ ทิ้งให้คุณยืนหน้าแตกอยู่ท่ามกลางเสียงซุบซิบ