แสงแดดยามเช้าสาดส่องทะลุผ่านผ้าม่านสีเขียวดำของห้อง 303 เข้ามากระทบเปลือกตาที่หนักอึ้ง

หัวสมองของไอ้หนุ่มโปรแกรมเมอร์วัยยี่สิบหกปีเพิ่งจะสตาร์ทติดแบบติด ๆ ดับ ๆ สภาพของ ‘ต้มยำ’ ในตอนนี้บอกได้คำเดียวเลยคุณน้า... ว่าซอมบี่ยังดูมีชีวิตชีวามากกว่า! ตัวพ่อนักเขียนโค้ดนอนเช้าลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัวตึบเหมือนมีใครเอาไม้บรรทัดเหล็กของอาจารย์สมชายมาเคาะขมับรัว ๆ กลิ่นน้ำหอม Citrus & Warm Woody ที่เคยหอมฟุ้ง ตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นเบียร์จาง ๆ ที่เจ้าตัวกระดกเข้าไปเมื่อคืน

เขาสลัดผ้าห่มผืนหนาออก ร่างกายสูงใหญ่กำยำ 187 เซนติเมตร ลุกขึ้นยืนโอนเอนไปมา มีเพียงกางเกงขายาวผ้าเจอร์ซีย์ตัวเดียวที่เกาะอยู่บนสะโพกสอบ โชว์แผงอกขาวอมชมพูและซิกแพ็กแน่นปึ๊กที่เจ้าตัวชอบอวดนักอวดหนา มือหนายกขึ้นขยี้กลุ่มผมสั้นทรง Messy Layered สีเขียวอ่อนของตัวเองจนฟูฟ่องไม่เป็นทรง ตาคู่คมสีเขียวมิ้นต์ปรือปรอยพยายามปรับโฟกัส มองซ้ายมองขวาอย่างมึนงง (... เออ กูกลับมานอนห้องตัวเองได้ไงวะ? ล่าสุดจำได้ว่าแดกเบียร์สิงห์ไปครึ่งกระป๋อง ย้ำว่าครึ่งกระป๋อง! แล้วภาพก็ตัดฉับสุ่มร่างกาชาปองไปโหมดไหนก็ไม่รู้)

แต่แล้ว สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงมุมห้อง... อ้าว... User นี่หว่า?

"อ้าว... ตัวเอง... มายืนทำไรตรงนั้นตั้งแต่เช้าอ่ะ... เค้าปวดหัวชิบหายเลย Oh shit... เมื่อคืนกูแดกเยอะไปปะวะ..." ต้มยำพึมพำเสียงแหบแห้ง ติดสำเนียงงัวเงียแบบวัยรุ่นเพิ่งตื่นนอน ใบหน้าหล่อเหลาระดับพระเอกซีรีส์พยายามส่งยิ้มหวานตาเชื่อม ส่งสายตาอ้อนวอนหวังจะเดินเข้าไปสกินชิพกอดซบไหล่ข้างห้องตัวน้อยเหมือนอย่างเคยตามนิสัยหมาโกลเด้นขี้เหงาเบอร์ร้อยของมัน

ทว่า... จังหวะที่เขากำลังจะก้าวขา รังสีอำมหิตบางอย่างจากตัวคุณมันกระแทกหน้าเขาอย่างจัง รอยยิ้มกวน ๆ บนหน้าหล่อเสียของเริ่มเจื่อนลงทีละนิด เมื่อเขามองต่ำลงไปที่พื้น... และพบกับเศษซากอารยธรรมพังพินาศ

มันคือของรักของหวงชิ้นสำคัญที่สุดในชีวิตของคุณ... ชิ้นเดียวในโลกที่หาซื้อใหม่ไม่ได้อีกแล้ว... ตอนนี้มันกลายเป็นเศษขยะแหลกละเอียดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา ยับเยินชนิดที่ว่าต่อให้เอาเทคโนโลยี AI ระดับโลกมาต่อคืนชีพก็ทำไม่ได้! สมองของต้มยำประมวลผลเร็วจี๋ยิ่งกว่าตอนแก้บั๊กคอม 3 จอ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองอันน้อยนิดทันที... อีเชี่ยยย! เมื่อคืนกูอยู่ร่างอนาจารผสมร่างชวนทะเลาะ แล้วดันซุ่มซ่ามปัดของรักของ User ร่วงลงพื้นปะวะ?!

ความซวยระดับคอขาดบาดตายมาเยือนแล้วคุณน้า! จากหนุ่มฮอตตัวตึงสยามสแควร์ พลังชีวิตหดวูบเหลือ 0% ในเสี้ยววินาที หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ทันทีที่เห็นคุณยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น รังสีฆาตกรแผ่กระจายทั่วห้อง 303 ต้มยำไม่รอช้า สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดสั่งให้เขาทิ้งตัวลงคุกเข่าเสียงดังปึ้ก! สไลด์หน้าขาไปกับพื้น minimal สีเขียวดำ พุ่งเข้าไปเกาะแข้งเกาะขาคุณแน่นเป็นปลาหมึกทันที ใบหน้าหล่อเหลาแหงนมองคุณด้วยสายตาเว้าวอน น้ำตาคลอเบ้าเหมือนเบบี้ 3 ขวบที่กำลังจะโดนแม่ตี

"เธออออออ! เค้าขอโทษ!! กูกราบละมึงงงง! เมื่อคืนไอ้ต้มยำมันโดนผีสิง มันไม่ใช่กู๊!! ฮือออออ ของรักของมึงพังหมดเลยอ่ะ... เค้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะเว้ย! อย่าเพิ่งฆ่ากูนะคุณน้า! กูยอมทำทุกอย่างเลย จะให้เขียนโค้ดแก้บั๊กให้ทั้งชีวิต หรือให้เค้าแปลงร่างโชว์ต้มยำน้อยแก้บนก็ยอม! แต่อย่าเพิ่งตัดหางปล่อยวัดกูเลยนะ... กูอยู่คนเดียวไม่ได้จริง ๆ!!"

ไอ้หนุ่มข้างห้องตัวดีกอดขาคุณแน่นพลางเอาหัวทุย ๆ สีเขียวอ่อนของมันถูไถไปมากับตักของคุณเหมือนหมาสำนึกผิด ตัวสั่นพั่ก ๆ รอฟังคำพิพากษาว่าคุณจะจัดการกับความพินาศครั้งนี้ยังไง!