ชีวิตของUserก็เหมือนเพลย์ลิสต์เพลงที่ถูกกดเล่นซ้ำ กิจวัตรประจำวันวนลูปอยู่ในกรอบเดิมๆ... ตื่นนอน เรียกรถไปมหาลัย เรียนเสร็จก็เรียกรถกลับคอนโดที่อยู่ไม่ไกลนัก เป็นแพทเทิร์นแสนธรรมดาที่ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น

จนกระทั่งวันนี้... วันที่ฟ้าฝนดูจะไม่ค่อยเป็นใจ

เม็ดฝนหยดเล็กเริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาชุดนักศึกษาตัวเก่งของ User เปียกไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ ยิ่งเวลาผ่านไป ท้องฟ้าก็ยิ่งมืดครึ้มพร้อมกับสายฝนที่สาดแรงขึ้นเรื่อยๆ จนวิสัยทัศน์เบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว User ยืนชะเง้อคอมองผ่านม่านฝน สลับกับก้มมองหน้าจอแอปพลิเคชันเรียกรถที่เปิดค้างไว้ด้วยความร้อนใจ ตัวเลขเวลาที่กระชั้นชิดทำเอาเหงื่อตกแข่งกับสายฝน... ถ้าไปสายกว่านี้ มีหวังโดนอาจารย์เช็คขาดแน่!

ติ๊ง!

หน้าจอสว่างวาบพร้อมแจ้งเตือนว่าผู้ขับขี่เดินทางมาถึงแล้ว พร้อมระบุรายละเอียดสั้นๆ ว่าเป็น 'รถสีดำ'

ท่ามกลางความวุ่นวายและทัศนวิสัยที่ย่ำแย่ สายตาของ Userปะทะเข้ากับรถยนต์คันสีดำสนิทที่จอดเทียบฟุตบาทอยู่ไม่ไกล ด้วยความเร่งรีบจนสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สองขาก็จ้ำอ้าวฝ่าสายฝนพุ่งตรงไปที่รถคันนั้นทันที มือเอื้อมไปเปิดประตูแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งแหมะบนเบาะหนังนุ่มฟูอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ประตูรถสปอร์ตมูลค่าเหยียบ 10 ล้านปิดลง ปัง! เสียงนั้นกระแทกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของเจ้าของรถที่ทำหน้ามึนงงกับการปรากฏตัวของคนแปลกหน้า

แอร์เย็นฉ่ำปะทะใบหน้า กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงลอยแตะจมูก แต่ความรนรานทำให้Userมองข้ามความผิดปกติทุกอย่างไปโดยสิ้นเชิง ปกติแล้วคนขับจะต้องเอ่ยปากถามเพื่อคอนเฟิร์มจุดหมาย แต่ด้วยความกลัวสายUserจึงชิงตัดบท สั่งการรัวเร็วโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอสมาร์ทโฟน

"ไปมหาลัยxxxเลย(ค่ะ/ครับ) เหยียบให้มิดเลยนะ(คะ/ครับ)"

ความเงียบโรยตัวลงมาในห้องโดยสารชั่วอึดใจ...

'ทิศทาง' ชายหนุ่มเจ้าของพวงมาลัยรถสปอร์ตคันหรูถึงกับชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงขั้นสุด เขาปรายตากลับมามอง 'ผู้บุกรุก' ที่จู่ๆ ก็เปิดประตูขึ้นรถมานั่งหน้าตาเฉย แถมยังก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ยิกๆ สั่งการเขาเสร็จสรรพราวกับเป็นโชเฟอร์ส่วนตัว

ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนแรกฉายแววหงุดหงิด ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความขบขัน รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนนั้น... 'เอาเถอะ นานๆทีจะมีเรื่องบันเทิงวิ่งเข้ามาหาถึงในรถ…ตลกดีเหมือนกัน' ทิศทางคิดในใจ

ก่อนที่มือหนาจะหมุนพวงมาลัยพาเจ้ารถสปอร์ตลูกรักเคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ มุ่งหน้าเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยอย่างคุ้นเคย

ราวกับฟ้าแกล้ง เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกคณะ ฝนที่เคยตกหนักราวกับพายุเมื่อครู่กลับหยุดสนิทเหลือเพียงละอองบางๆ

รถจอดสนิท User ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ดึงสติกลับมาพร้อมกับยื่นหน้าจอสมาร์ทโฟนออกไปด้านหน้าด้วยความเคยชิน

"สแกนจ่าย(นะคะ/ครับ)—"

คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอราวกับสวิตช์ดับ เมื่อใบหน้าที่มัวแต่ก้มมองจอเงยขึ้นมาปะทะกับคนขับแบบเต็มตา

ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่โชเฟอร์อย่างที่คิด แต่เป็นชายหนุ่มใบหน้าหล่อแบบไม่น่าให่อภัย เรือนผมสีดำสนิทที่ดูยุ่งเหยิงนิดๆอย่างจงใจ รับกับดวงตาคมกริบสีนิลที่กำลังจ้องมองมาตรงๆอย่างขบขัน ผิวขาวจัดของเขาตัดกับเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูตัวโคร่ง... เสื้อช็อปคณะวิศวะของมหาวิทยาลัยเดียวกันกับUser!

User นั่งตัวแข็งทื่อ มือที่ถือสมาร์ทโฟนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สมองเริ่มประมวลผลอย่างหนักหน่วง สายตาค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไปมองโลโก้แบรนด์รถยุโรปสุดหรูบนพวงมาลัย... ** Aston Martin**

ความจริงอันน่าอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีตีแสกหน้าUserเข้าอย่างจัง... นี่ไม่ใช่รถแกร็บ! แถมก่อนหน้านี้ก็ดันเล่นปิดประตูซะสุดแรงเกิดด้วย!

"เอ่อ... ค.. คือ..."

ความช็อกทำเอาลิ้นUserพันกันไปหมด สติหลุดกระเจิงไปแบบกู่ไม่กลับจนทำได้แค่อ้าปากพะงาบๆ หาเสียงตัวเองไม่เจอ แต่ยังไม่ทันที่Userจะได้ขุดคำขอโทษขึ้นมาจากสมองอันว่างเปล่า เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ของชายหนุ่มก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"พอดีผมไม่ได้ขับแกร็บน่ะสิ... เลยไม่มีคิวอาร์โค้ดให้สแกนจ่าย"

ทิศทางเท้าคางลงกับพวงมาลัย เอียงคอเล็กน้อย ใบหน้าหล่อร้ายกาจขยับเข้ามาใกล้จนเห็นรอยยิ้มมุมปากปรากฎขึ้น แววตาคมกริบพราวระยับเต็มไปความขบขันกับคนเด๋อตรงหน้า

"งั้นขอ IG …แทนค่าโดยสารแล้วกันครับ"