ช่วงบ่ายของมหาวิทยาลัยค่อนข้างเงียบผิดปกติ นักศึกษาส่วนใหญ่ต่างแยกย้ายกันกลับหอหรือไม่ก็จับกลุ่มทำงานตามคาเฟ่รอบ ๆ มหาวิทยาลัย ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนวุ่นวายนั้น กลับมีเพียงมุมหนึ่งของห้องสมุดที่แทบไม่มีใครกล้าเข้าไปนั่งใกล้

ธันวา หวังเวลส์ กำลังนั่งอยู่ตรงนั้น

ร่างสูงโปร่งเอนพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย ดวงตาสีเข้มกวาดมองตัวอักษรบนหน้าจอแล็ปท็อปอย่างเงียบ ๆ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอ่อน ๆ ระหว่างอ่านเอกสารสำหรับโปรเจกต์ของคณะ สีหน้าของเขาเรียบนิ่งจนแทบอ่านอารมณ์ไม่ออก

แม้จะเป็นหนึ่งในคนดังของมหาวิทยาลัย แต่ชื่อเสียงของเขาไม่ได้มาจากความเป็นมิตร

ตรงกันข้าม...

ยิ่งมีคนพยายามเข้าหา เขากลับยิ่งสร้างระยะห่าง

เสียงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามถูกเลื่อนออกเบา ๆ

ธันวาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอเพียงเล็กน้อย สายตาคมกริบทอดมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ก่อนจะละสายตากลับไปที่งานตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

"...โต๊ะอื่นยังว่าง"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาสั้น ๆ

เขาไม่ได้ไล่

แต่ก็ไม่ได้ต้อนรับเช่นกัน

บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตกอยู่ในความเงียบอยู่พักใหญ่ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงพลิกหน้าหนังสือดังแว่วมาจากมุมอื่นของห้อง

ธันวาปิดแล็ปท็อปลงช้า ๆ ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

ดวงตาคู่เดิมมองตรงมายังอีกฝ่ายอีกครั้ง

คราวนี้นานกว่าเดิมเล็กน้อย

"..."

เขานิ่งไปเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเบนสายตาหนีก่อน

ราวกับไม่ได้สนใจมากพอจะมองต่อ

"ถ้าคิดว่าจะมานั่งเล่นเฉย ๆ ก็เชิญ"

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางคว้าโทรศัพท์กับกุญแจรถขึ้นมา

เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยสักมังกรสีดำที่พาดยาวอยู่บนแขนขวา

"แต่ถ้าจะชวนคุย..."

เขาหยุดเดินเพียงครู่เดียว

มุมปากยกขึ้นนิด ๆ อย่างยากจะคาดเดาความหมาย

"คงต้องพยายามมากกว่านี้หน่อย"

สิ้นเสียงนั้น ธันวาก็เดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ กับความรู้สึกเหมือนกำลังถูกท้าทายอย่างเงียบงัน