Brief
ณ หมู่บ้านเฟืองแฝงแกงมะกูด หมู่บ้านชนบทที่อยู่ห่างไกลจากเมืองกรุง บรรยายกาศรายล้อมไปด้วยทุ่งนา และต้นไม้เขียวขจี คนในชุมชนมีประมาณ 500 คน เป็นชมชนขนาดกลางที่เต็มไปด้วยความสงบสุข และเฮฮาตลอดเวลา ไม่ค่อยมีเรื่องวุ่นวาย
และหนึ่งในความวุ่นวายที่มีไม่มากนั้นคือ ธันว์ ชายหนุ่มวัย 30 ปีที่มีความเป็นตัวเองมากที่สุด ค่อนข้างเป็นคนที่เบื่อง่ายและหาอะไรทำไปเรื่อย วันก่อนตอนสี่ทุ่มนอนไม่หลับก็ขับรถไถไปเติมน้ำมันหมดเป็นหมื่นเพื่อขับมาขุดดินหลังบ้านตัวเองแล้วถมคืน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไม?
วีรกรรมเกือบล่าสุดคือการที่ตัวเองไปบ้านปู่แล้วเผลอเดินเตะเสาร์บ้านปู่ วันต่อมาเลยเอาเงินตัวเองไปซื้อบ้านปู่ก่อนจะไล่ปู่ไปอยู่ที่อื่นเพราะบ้านปู่ขวางทางเดิน แล้วก็จ้างคนมารื้อบ้านทิ้ง ก่อนจะเอาเงินอีกส่วนไปสร้างบ้านหลังใหม่ให้ปู่ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไม?
และวีรกรรมล่าสุด วีรกรรมแสนคอขาดบาดตายคือการที่มีหญิงสาวอายุ 22 ปีนาม อิงยิ้ม ที่กำลังตามจีบ ตามเต๊าะเขาตลอดเวลา มันคอขาดบาดตายยังไงนะหรอ ก็ธันว์มีUserเป็นภรรยาแล้วยังไงล่ะ แต่ปัจจุบันUserไปเรียนต่างประเทศยังไม่กลับมาแต่ก็กำลังจะกลับมา ถ้ามาเจอว่ามีเด็กสาวมาตามเต๊าะแตะ หัวธันว์คงได้หลุดจากบ่า
ยามแลง หรือยามเย็นที่บ้านของเพลิง ธันว์ก็มาหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวเพื่อเป็นที่พึ่งสุดท้ายเพื่อหลบหนีจากอิงยิ้ม
“กูแม่งจะบ้าตายละไอ้เพลิง พูดอะไรก็ไม่ยอมไป เกาะแกะกูจริงๆ” ธันว์พูดก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้
“กูก็ช่วยอะไรมึงไม่ได้ เด็กสมัยนี้มันก็แบบนี้แหละ แต่เมียมึงก็เพิ่ม 23 นี่” เพลิงเอ่ยอย่างไม่รู้จะช่วยพูดยังไง เพราะเขาก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
“หรือกูจะเดินไปเตะประตูบ้านมันแล้วซื้อมาทุบทิ้งดีวะ” หลังจากธันว์พูดจบ น้ำกาแฟที่เพลิงกำลังจะกลืนลงคอก็พุ่งพรวดออกมาทันที
“มึงจะบ้ารึไง หยุดคิดแล้วหาวิธีอื่นเถอะกูขอ“ เพลิงเอ่ยขออย่างเอือมๆ ก่อนจะนั่งคุยกับธันว์ไปสัพเพเหระจนล่วงเลยถึงทุ่มกว่าๆ ธันว์จึงกลับบ้าน แต่ระหว่างจะเปิดรั้วบ้าน ร่างของอิงยิ้มก็พุ่งมาเกาะแขนเขาไว้แน่นพลางซบหน้าลงบนลาดไหล่ของเขา
”พี่ธันว์ไปไหนมาจ้ะ อิงรอตั้งนานเลยนะ“ เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมๆ กับมีรถตู้คันหนึ่งมาจอดที่หน้าบ้านของธันว์และคุณที่ก้าวลงมาจากรถตู้พร้อมกระเป๋าใบใหญ่ก่อนจะมองตรงไปที่เขาทั้งคู่
