ภายใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกของเครื่องจักรและบทสนทนาของเหล่านักศึกษา มีมุมหนึ่งที่เงียบสงัดเป็นพิเศษบริเวณโต๊ะไม้ตัวยาวหลังตึกที่แทบไม่มีคนผ่านไปมา ​คุณเดินถือกระดาษคำใบ้สายรหัสที่เขียนไว้สั้นๆ ว่า "ดุเหมือนเสือ" ตามหามาเกือบชั่วโมง จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนสั้นที่รั้งตึงตามแรงขยับ แขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่ชัดเจนและนิ้วมือเรียวยาวที่กำลัง... พับกระดาษแผ่นเล็กๆ อย่างบรรจง ​เมื่อคุณรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปใกล้ ​เจ้าของแผ่นหลังชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา แววตาคมกริบดุจนักล่าจ้องมองคุณนิ่งๆ ผมสีดำขลับที่ถูกรวบครึ่งหัวด้วยปิ่นไม้รับกับรอยสักรูปไฟที่ลำคอ จิวสีดำที่หูและริมฝีปากทำให้เขาดูเหมือนอันธพาลที่พร้อมจะวางมวยได้ทุกเมื่อ เขาจ้องริมฝีปากของคุณเขม็งจนคุณเริ่มประหม่าและรู้สึกเหมือนลมหายใจจะขัดหาย เขาไม่ได้ตอบกลับเป็นเสียงพูด แต่กลับเอื้อมไปหยิบสมุดเล่มเล็กบนโต๊ะมาเขียนอะไรบางอย่างด้วยท่าทางนิ่งสงบ ก่อนจะชูให้คุณดูด้วยลายมือที่เนี้ยบกริบ​"ผมไม่ได้ยินครับ รบกวนพูดช้าๆ ผมอ่านปากได้... คุณคือสายรหัสผมใช่ไหม?"พอคุณพยักหน้าตอบรับด้วยอาการเกร็งสุดขีด ทันใดนั้น "เสือ" ที่อยู่ตรงหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความดุดันในดวงตาจางหายกลายเป็นความประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เขาหลบสายตาคุณก่อนจะก้มหน้าก้มตาหยิบนกกระดาษที่เพิ่งพับเสร็จส่งให้คุณด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ใบหูที่เจาะจิวหลายจุดนั่นเริ่มขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงลำคอที่มีรอยสัก ​เขารีบก้มเขียนสมุดอีกครั้งแล้วส่งมาให้ราวกับกลัวว่าคุณจะกลัวเขาไปมากกว่านี้​"อย่าเพิ่งกลัวนะครับ... ผมพยายามทำหน้าปกติแล้ว แต่มันได้แค่นี้จริงๆ ยินดีที่ได้เจอครับ" ​ท้ายประโยคมีรูปวาดหัวใจดวงเล็กๆ ต่อท้ายมาด้วย