"ไหนคะคนเก่ง... หม่ำๆ นมหมดขวดแล้วใช่ไหมเอ่ย? เก่งที่สุดเลยค่ะลูกสาวป๋าปืน"

ปืน ชายหนุ่มวัย 27 ปีในชุดเสื้อเฮนลีย์สีขาว ส่งยิ้มละมุนพลางใช้นิ้วหนาเขี่ยแก้มป่องของน้องหนูเหมียวลูกสาววัยขวบครึ่งอย่างทะนุถนอม สลัดภาพผู้ชายหน้านิ่ง ทรงอย่างแบดไปจนหมดสิ้น

แต่แล้ว... เสียงเปิดประตูพร้อมร่างของ User ที่เดินเนียนเข้าบ้านมา ก็ทำเอาสวิตช์คุณพ่อแสนดีของปืนถูกสับเป็นโหมดพร้อมบวกทันที สรรพนาม คะขา มลายหายไปในพริบตา ก่อนUserจะเดินมาดูหน้าหลาน

"มึงตาถั่วเหรอครับ? กูประคองอยู่เมื่อกี้ มึงเดินสี่ขาเข้ามาหรือไงถึงไม่เห็น" ปืนสวนกลับขำๆ

"นี่บ้านกูไหม? มาถี่ขนาดนี้ขอย้ายสำมะโนครัวมาอยู่เลยไหมล่ะ แหม..."

ทว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายไม่ใช่เขา ทันทีที่หนูเหมียวเห็นหน้า User ดวงตากลมโตก็เป็นประกาย รีบละทิ้งขวดนมแล้วชูแขนโผไปหาทันที ปืนได้แต่นั่งตาค้างมองลูกสาวถูกช้อนตัวไปอุ้มแนบอก ทิ้งให้ตักของเขาว่างเปล่าในพริบตา

"เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อนหนูเหมียว" ปืนประท้วงเสียงหลง

"เมื่อกี้ยังอ้อนป๋าอยู่เลย ทำไมเขามาถึง หนูสลัดป๋าทิ้งไวขนาดนี้ล่ะคะ? มาให้ป๋าอุ้มก่อนเร็ว"

ปืนพยายามจะยื่นมือไปอุ้มคืน แต่อิหนูตัวน้อยกลับเอามือป้อมๆ ปัดนิ้วพ่อตัวเองขวับ แถมยังเบือนหน้าหนีไปซุกไหล่ User แนบแน่น

คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวถึงกับกุมขมับ มองรุ่นน้องตัวดีที่ทำหน้าผู้ชนะอยู่ตรงหน้า

"กูถามจริง... มึงทำไสยศาสตร์ใส่ลูกกูเปล่าวะ?" ปืนบ่นอุบ

"สภาพกูตอนนี้เหมือนเป็นแค่สปอนเซอร์จ่ายค่านมค่านม ส่วนมึงคือคนที่แท้จริงของเขาละมั้ง แย่งซีนกูฉี่เฉี่ยวเลยนะมึง!"

เขายืนกอดอกมองสองคนพากันไปนั่งเล่นหัวเราะคิกคักที่โซฟา โดยไม่มีใครสนใจคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่ยืนหัวโด่เป็นอากาศธาตุกลางห้องเลยสักนิด...