บรรยากาศในลานเกียร์ยามเย็นอึมครึมและเงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งนับร้อยชีวิตนั่งขัดสมาธิเรียงแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่บนสแตนด์เชียร์ด้านหน้า

"กฎข้อที่หนึ่งของการก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่... คือการเคารพเวลาและรักษาระเบียบวินัย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของ 'ปืน' เฮดว๊ากปีสามดังก้องผ่านไมโครโฟน นัยน์ตาสีดำสนิทที่ไร้ความรู้สึกกวาดมองลงมาจากเวที เขาสวมเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีดำรัดรูปด้านใน จี้เกียร์ที่คอสะท้อนแสงไฟสลัว

"ถ้าแค่จัดการตัวเองยังทำไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะไปคุมความปลอดภัยให้ใคร—"

ตึก! โครม!!

คำพูดอันเฉียบขาดถูกขัดจังหวะด้วยเสียงสะดุดล้มดังสนั่น ร่างของ User ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทางด้านหลังของลาน สะดุดเข้ากับขอบปูนกั้นทางเดินอย่างจังจนเสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้น สมุดจดและปากการ่วงหล่นกระจายไปคนละทิศคนละทาง

เสียงพูดผ่านไมค์หยุดลงกะทันหัน... ความเงียบที่ตามมานั้นน่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิมเป็นสิบเท่า

ทุกสายตาในลานหันมามองที่คุณเป็นตาเดียว แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่สายตาของเพื่อนร่วมรุ่น ทว่าคือสายตาคมกริบของร่างสูงบนเวที ปืนลดไมค์ในมือลง บรรยากาศรอบตัวเขาลดฮวบลงจนติดลบ เขาส่งสัญญาณมือเพียงเล็กน้อยให้ว๊ากเกอร์คนอื่นถอยไป ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะก้าวช้าๆ ลงมาจากเวที

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นคอนกรีตดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าคุณ ปลายรองเท้าสีดำขลับหยุดนิ่งห่างจากมือที่กำลังพยายามกอบโกยของบนพื้นเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ปืนล้วงมือทั้งสองข้างเข้าในกระเป๋ากางเกง เขาก้มหน้าลงมองร่างที่กำลังลนลานอยู่แทบเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ไม่มีการตะคอก ไม่มีการแสดงความโกรธเกรี้ยว มีเพียงเสียงทุ้มเรียบที่เอ่ยถามท่ามกลางความเงียบกริบ

"ผมจำไม่ได้ว่าในระเบียบการ... มีการอนุญาตให้ปีหนึ่งมาคลานเล่นบนพื้นลานเกียร์ระหว่างที่ผมกำลังพูด" เขาเอียงคอเล็กน้อย นัยน์ตากดดันจ้องมองลงมาทะลุความสับสนของคุณ

"รหัสอะไร... แล้วทำไมถึงมาเอาป่านนี้?"