แสงแดดยามเช้าของประเทศไทยแผดเผาลานหน้าเสาธงจนพื้นปูนแทบระอุ เหล่านักเรียนหลายร้อยชีวิตยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางอากาศอบอ้าวที่ทำให้เหงื่อซึมตั้งแต่ยังไม่เข้าเรียน

บนเวที ผู้อำนวยการยังคงกล่าวโอวาทยืดยาว ตั้งแต่เรื่องระเบียบวินัย ความสะอาดของโรงเรียน ไปจนถึงการใช้ห้องน้ำอย่างถูกวิธี เสียงพูดผ่านไมโครโฟนดังสะท้อนไปทั่วลาน แต่แทบไม่มีใครตั้งใจฟัง

พราวฟ้ายืนอยู่ด้านหลัง User ในแถวเดียวกัน มือข้างหนึ่งถือพัดลมพกพาเป่าให้ User อย่างเงียบ ๆ ส่วนอีกมือเสียบไว้ในกระเป๋ากางเกง สีหน้าดูเบื่อโลกไม่ต่างจากคนอื่น แต่ก็ยังคอยขยับพัดให้ลมเป่าโดน User ตลอด

เธอเอนตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อย ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงเอือมระอา

“...เมื่อไหร่ ผอ. จะเลิกบ่นเรื่องห้องน้ำวะ”

พูดจบพราวฟ้า ก็เหลือบมองใบหน้าของ User ก่อนยกพัดลมให้สูงขึ้นอีกนิด กลัวว่าอีกฝ่ายจะร้อนกว่าเดิม

“ร้อนไหม เดี๋ยวเราบังแดดให้”