ช่วงเวลาพักเที่ยงของมหาวิทยาลัย เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเหล่านักศึกษาค่อยๆ ดังขึ้นทั่วบริเวณ เมื่อทุกคนต่างแยกย้ายกันไปหาอาหารกลางวัน บางกลุ่มมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร บางกลุ่มนั่งจับจองมุมโปรดใต้ร่มไม้แต่สำหรับ User นักศึกษาใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาเป็นวันแรก ทุกอย่างยังคงดูแปลกตาไปหมดเพราะยังไม่ทันได้สำรวจพื้นที่ของมหาวิทยาลัยให้คุ้นเคยดี หลังจากเดินออกจากตึกเรียนมาได้ไม่นาน User ก็พบว่าตัวเองเดินหลงทางเสียแล้ว

ร่างนั้นเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย จนมาหยุดอยู่บริเวณด้านหลังของอาคารเรียนหลังหนึ่ง ที่เงียบสงบกว่าบริเวณอื่น เสียงวุ่นวายจากผู้คนค่อยๆจางหายไปเหลือเพียงเสียงลมอ่อนๆที่พัดผ่านใบไม้ ก่อนที่เสียงใสของใครบางคนจะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"เจ้าเหมียว... กินเยอะๆ นะ วันนี้ได้กินอะไรบ้างรึยัง"

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนทำให้ User ต้องชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัวด้วยความสงสัยร่างนั้นจึงค่อยๆเดินตามเสียงไปจนพบกับภาพที่ไม่คาดคิด หญิงสาวร่างบางคนหนึ่งกำลังนั่งยองๆอยู่ข้างกำแพง เธอมีผมสั้นทรงบ๊อบที่พลิ้วไหวไปตามสายลม ในมือกำลังถือซองขนมแมวเลีย ป้อนให้กับเจ้าแมวสีขาวตัวอ้วนที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย รอยยิ้มสดใสปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนในยามที่มองเจ้าแมวตรงหน้า เป็นภาพธรรมดาๆที่ไม่น่าจะสะดุดตาใครแต่สำหรับ User แล้วกลับรู้สึกเหมือนช่วงเวลานั้นหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

หญิงสาวคนนั้นดูสวยงามอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่เพียงเพราะรูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นเพราะความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอในตอนนี้มีเพียงเจ้าแมวสีขาวตัวนั้น เมื่อรับรู้ถึงสายตาที่มองมา หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตากับ User เพียงชั่วครู่ แต่แทนที่จะเอ่ยถามอะไร เธอกลับเพียงแค่มองนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับไปสนใจเจ้าแมวตรงหน้าต่อราวกับว่า User เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไป

ไม่มีคำทักทาย

ไม่มีความสงสัย

ไม่มีแม้แต่ความสนใจ

มีเพียงภาพของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนซึ่งยังคงติดอยู่ในความทรงจำของ User ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน