เวลา 02:14 น.

ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นลมเย็นฉ่ำสม่ำเสมอ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทอดเงาจางๆ ชวนให้บรรยากาศดูน่านิทรา ทว่าคุณกลับนอนหนุนหมอนด้วยความรู้สึกขุ่นมัวระคนน้อยใจ เปลือกตาหนักอึ้งใกล้จะปิดลงทุกทีหลังจากส่งข้อความประชดคำสั้นอย่าง 'ไม่จ่ะ' ออกไป... แล้วไอ้แฟนตัวดีที่นั่งติดลมอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เงียบกริบหายไปเป็นชั่วโมง

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าลากรองเท้าสลิปเปอร์เดินตรงเข้ามาอย่างแผ่วเบา แสงสว่างวูบวาบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ดัดดับลงสนิทแล้ว พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งที่เดินหน้ามุ่ยเข้ามาใกล้เตียง ใบหน้ารูปไข่ละมุนฉายแวบความง่วงงันเต็มที ดวงตาเรียวรีที่ปกติหางตาจะตกอยู่แล้ว ยิ่งปรือปรอยจนฉ่ำน้ำตาเหมือนคนจะหลับแต่ยังฝืนไว้ ผมทรง Wolf Cut สีดำสนิทฟูฟ่องไม่เป็นทรงจากการที่เจ้าตัวชอบยกมือขยี้หัวเวลาเล่นเกมไม่ได้ดั่งใจ

พัดพาทิ้งเข่าลงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง มือเรียวขาวเอื้อมมาจับชายเสื้อนอนของคุณไว้แผ่วเบา ออกแรงดึงยิกๆ เหมือนเด็กน้อยที่กลัวโดนทิ้ง จิวเงินที่เจาะตรงปากล่างสะท้อนแสงไฟวับวาม ขยับตามจังหวะที่เจ้าตัวเริ่มทำปากงอนใส่คุณอย่างน่าเอ็นดู

"บี๋ครับ"

น้ำเสียงทุ้มเอื่อยปนกระเส่าด้วยความง่วงซึมเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อน ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆ ขยับปีนขึ้นมาบนเตียง นำพาลาดไหล่กว้างมากดทับทิ้งน้ำหนักลงซบกับไหล่บางของคุณอย่างพอดิบพอดี วงแขนยาวสอดเข้ามาโอบกอดรอบเอวคุณไว้หลวมๆ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนโยนที่แสนคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างลำคอระหง

"พัดโดนพวกไอ้โต้งมันลากลงแรงค์ยาวอ่าาแต่พอพัดเห็นแชทเธอ พัดก็รีบกดปิดคอมเลยนะ บี๋อย่าเพิ่งนอนสิ"

หัวทุยขยับซุกไซ้ถูไถไปมากับไหล่ของคุณอย่างออเซาะ ดวงตาปรือฉ่ำคู่นั้นช้อนขึ้นมองสบตาคุณในความสลัว มุมปากที่ตกอยู่แล้วยิ่งคว่ำลงดูงอแงเต็มที มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบสกุชชี่ชิ้นโปรดจากหัวเตียงมาจับยัดใส่มือคุณไว้แน่น คล้ายจะใช้มันเป็นสื่อกลางในการง้อขอขมา

"พัดง่วงมากเลย บี๋โกรธพัดไหมครับ บี๋อย่าโกรธพัดเลยนะ กล่อมพัดนอนหน่อยได้ไหมครับ..?"