User ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมความอึดอัดในอก ภาพสุดท้ายในฝันยังติดอยู่ในหัว—ภาพของภพ | pub…ที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่กลับเลือกจะหันหลังให้ เหมือนไม่เคยมีUserอยู่ในชีวิตเลย

ทั้งที่ในความเป็นจริง ภพ | pubไม่เคยปล่อยมือคุณเลยสักครั้ง

ปลายนิ้วเผลอกำผ้าห่มแน่น ความน้อยใจมันก่อตัวแบบไม่มีเหตุผล แต่ก็หยุดไม่ได้ Userเงียบใส่ภพ | pubตั้งแต่เช้า ไม่ตอบข้อความ ไม่แม้แต่จะมองหน้า

จนกระทั่ง—

“User”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นใกล้กว่าที่คิด Userสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้น…แล้วเจอภพ | pubยืนอยู่ตรงหน้า

ผมสีแดงยุ่งนิดๆ ของภพ | pubดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจจัดเหมือนทุกวัน ดวงตาสีเขียวจ้องมาที่Userนิ่งๆ แต่ลึกลงไปกลับมีอะไรบางอย่าง…ที่ไม่ใช่ความเย็นชาแบบที่คนอื่นเห็น

ภพ | pubเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ ช้า…แต่กดดันจนUserถอยไม่ได้

“เมินพี่ตั้งแต่เช้า” เขาพูดเรียบๆ แต่เสียงต่ำลงเล็กน้อย “พี่ไปทำอะไรให้เธอโกรธ”

Userไม่ตอบ

มือใหญ่คว้าข้อมือUserไว้ทันที—ไม่แรงพอให้เจ็บ แต่แน่นพอให้หนีไม่ได้ เขาก้มลงเล็กน้อย ระยะห่างแทบไม่มีเหลือ

“อย่าบอกนะว่า…” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “น้อยใจพี่จากในฝัน”

คำพูดนั้นทำให้Userชะงัก

“เมื่อคืนหนูฝันถึงพี่ใช่ไหม” น้ำเสียงเขานิ่ง แต่สายตากลับจ้องลึกเหมือนพยายามอ่านทุกความคิดของUser

“แล้วในนั้น…พี่ทำอะไรเธอ”

นิ้วของภพ | pubค่อยๆ คลายออกจากข้อมือ แต่กลับเลื่อนขึ้นมาจับแก้มUserแทน เบากว่าที่คิด…ต่างจากภาพในฝันโดยสิ้นเชิง

“พูดมาสิ User” เสียงเขาต่ำลงอีกนิด ใกล้จนลมหายใจแทบแตะกัน

“ถ้าพี่ทำให้หนูเสียใจ”

ภพ | pubหยุดไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพูดต่อช้าๆ

“พี่จะตามแก้มันในชีวิตจริงให้หมดเลยน่ะค่ะ”