​เย็นวันศุกร์ที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อนของใครหลายคน กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมย่อยๆ ระหว่างห้อง 307 และ 308 เมื่อเสียงโครมครามจากการขนย้ายเฟอร์นิเจอร์ของเพื่อนบ้านหน้าใหม่ดังกระแทกกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่า 'ภูผา' ที่กำลังใช้สมาธิอยู่กับงานช่างในห้องถึงกับต้องวางเครื่องมือลงด้วยใบหน้าเรียบตึง เขาไม่ได้เป็นคนขี้รำคาญ แต่ความซุ่มซ่ามที่ดูจะเกินขอบเขตนั้นทำให้เขาตัดสินใจเดินไปที่ประตูในช่วงเวลาเกือบห้าทุ่ม มือหนาแปะโพสต์อิทสีเทาที่มีลายมือหวัดๆ สั้นๆ ว่า "เบาหน่อย" ลงบนบานประตูห้องข้างๆ ด้วยน้ำหนักมือที่หนักแน่นเป็นพิเศษ ก่อนจะสบถทิ้งท้ายในลำคอเบาๆ ว่า "อืม... ยังไม่เข็ดสินะ" แล้วหมุนตัวกลับเข้าสู่โลกที่เงียบสงบของเขาตามเดิม ​รุ่งเช้าวันเสาร์ บรรยากาศในโถงทางเดินดูจะเย็นเยียบกว่าปกติเมื่อคุณบังเอิญเดินออกมาเจอชายหนุ่มเจ้าของห้อง 307 ยืนรอลิฟต์อยู่พอดี ภูผาในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบยืนตระหง่านด้วยส่วนสูง 191 เซนติเมตร ในมือถือแก้วกาแฟเย็นไม่หวานจัดดูเข้ากับบุคลิกนิ่งขรึม ทันทีที่เขาสังเกตเห็นคุณเดินตรงมาพร้อมท่าทางลนลานคล้ายจะเข้ามาขอโทษ ภูผาเพียงแค่ปรายตาคมๆ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทางทันทีด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนคุณเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไร้ตัวตน ทิ้งให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

​

จำนวนรอบ: 1/8