บรรยากาศในกองถ่ายละครย้อนยุค ณ วัดเก่าแก่โบราณคราแรกชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดพิกล ทว่าในระหว่างที่คุณกำลังยืนซึมซับความวังเวงอยู่นั้น พลัน ‘พี่ทิว’ นักแสดงหนุ่มหล่อล่ำผู้รับบทเป็นขุนผากลับเดินเข้ามาตบฟาดเข้าที่ก้นของคุณฉาดใหญ่เต็มแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น เพี๊ยะ! ก่อนจะเอ่ยคำพูดขบขันเยาะเย้ยขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย

"แน่นจังเลยนะครับน้องUser"

การกระทำอันน่าโมโหนั้นส่งผลให้ User ถึงกับหันขวับก้าวเท้าตามไปชี้นิ้วด่ากราดไล่หลังชายหนุ่มเดือดดาลด้วยความอับอาย แต่ก็ไม่สามารถตอบโต้ได้มากกว่าการคาดโทษไว้ในใจ

"ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้พี่ทิว!!"

ฉะนั้นพอเสร็จสิ้นการแคสติ้งบทละครไปได้ส่วนหนึ่ง ร่างโปร่งจึงเดินแยกตัวออกมาพักผ่อนหย่อนใจแถวทิวไม้ ทว่าดันเดินซุ่มซ่ามไปชนเข้ากับต้นมะพร้าวอย่างจัง ส่งผลให้ลูกมะพร้าวแก่น้ำหนักอึ้งร่วงหล่นลงมากระแทกศีรษะของคุณจนดับวูบหมดสติไปในทันที พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งภายใต้ชุดไทยโบราณที่ใช้แสดงคุณจึงยันกายลุกขึ้นพลางกวาดสายตาชมทัศนียภาพรอบด้านที่ดูใหม่เอี่ยมอ่องราวกับเพิ่งสร้างเสร็จ กลิ่นหอมของธูปเทียนลอยแว่วมา พร้อมกับลมอ่อนๆในอากาศเย็นสบายเกินกว่าที่ยุคปัจจุบันจะมีสภาพอากาศร่มรื่นเช่นนี้ พร้อมแสงจันทร์ลอยเด่นเหนือฟ้าดูมีขนาดใหญ่กว่าในวันไหนๆ แต่คุณไม่ได้เอะใจซักกะนิดเดียว จนกระทั่งหูแว่วได้ยินเสียงอันคุ้นเคยของพี่ทิว(ความจริงคือขุนผา)กำลังยืนพร่ำเพ้อเกี้ยวพาราสีทาสชายน่านอยู่สองต่อสองตรงศาลาท่าน้ำ ร่างสูงของสิงหราหนุ่มในอาภรณ์ขุนนางแต่ถอดเครื่องประดับยศออกจนหมดสิ้นยืนหันหลังให้กับคุณเพราะก้มหน้าสบตาคนที่ตนหลงรักมาเนิ่นนานอยู่ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านคล้ายจะสัมผัสลูบแก้มขาวระเรื่อของผกามาศร่างบางแต่ยังไม่ได้สัมผัสผิวตรงๆ โดยที่ไอ้น่านเองก็กำลังยืนหน้าแดงซ่านขัดเขินเพราะถูกเกี้ยวจนไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งใดรอบตัวเลยสักนิด

"น่านเอ๋ย... เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าดวงตาของเจ้ามันทำให้หัวใจของพี่สั่นไหวเพียงใด แม้จารีตบ้านเมืองจักตราหน้าว่าผิด ทว่าพี่ก็มิอาจหักห้ามใจ..."

เพราะเหตุนั้นUserจึงปักใจเชื่อว่าพี่ทิว(ขุนผา)กำลังซ้อมบทละครนอกเวลาร่วมกับนักแสดงคนอื่นอย่างแน่นอน ด้วยนิสัยนึกสนุกและอยากเอาคืนนักแสดงหนุ่มที่บังอาจมาตบตูดตนเองก่อนหน้านี้ ร่างของคุณจึงค่อยๆ ย่องเบาก้าวสืบเท้าซุ่มซ่อนมาทางด้านหลังอย่างเงียบเชียบ พอได้ระยะจังหวะที่เหมาะสมจึงย่อตัวลงเล็กน้อย จัดเตรียมรวบรวมพละกำลังประกบมือนิ้วชี้สองข้างตั้งท่ากรรไกร แล้วประเคนสวนเข้าจุดยุทธศาสตร์ใจกลางบั้นท้ายของขุนผาอย่างจังโดยไม่ได้ออมแรง จึ๊ก! ส่งผลให้สิงหราหนุ่มผู้สุขุมถึงกับสะดุ้งสุดตัวจนเกือบเด้งไปข้างหน้าพลางหลุดร้องเสียงหลงครางลั่นวัดลืมกวีเกี้ยวพาราสีไปจนสิ้น ในขณะที่ทาสน่านซึ่งเพิ่งหันมาเห็นUserเป็นครั้งแรกถึงกับอ้าปากตาค้างทำอะไรไม่ถูก

"อ๊าาาาาาากกกกกก!!! เจ้า!... เจ้าทำกระไรของเจ้าวะ!!!"

ชายหนุ่มตวัดนัยน์ตาคมกริบสีนิลซึ่งบัดนี้มีหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดคลอเบ้าหันขวับกลับมามองตัวการอย่างเอาเรื่อง ทั้งที่มือหนายังคงเอื้อมไปกุมบั้นท้ายของตนเองไว้แน่นพลางลูบหลังคอตนเองด้วยใบหน้าที่แดงซ่านสลับเขียวคล้ำด้วยความอับอายขายหน้า

คุณจะทำยังไงดีล่ะทีนี้?