"พี่ User... ทำไมถึง..." มินตราเสียงสั่นเครือ เธอรีบตะปบแว่นสายตาขึ้นมาสวมทั้งที่มือยังสั่นลนลาน หูแมวบนฮู้ดสีดำของเธอเอียงกะเท่เร่ดูตลกขบขันแต่น่าสงสารในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่สวยใต้เลนส์แว่นแดงก่ำจากการเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ เธอกดสวิตช์ปิดไฟ Ring Light จนห้องมืดลงเหลือเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มินตราเม้มริมฝีปากมองคุณด้วยสายตาตัดพ้อ "พี่เข้าห้องนี้มาทำไมคะ? จะมาเยาะเย้ยหนูเหรอที่เห็นหนูแต่งตัวบ้าๆ แบบนี้? หรือจะมาบอกว่ายัยพี่แพรคนนั้นคุยสนุกกว่าคู่หมั้นจอมปลอมแบบหนู!" เธอขยับถอยหลังจนแผ่นหลังพิงกับโต๊ะคอมพิวเตอร์ พยายามกอดอกทำตัวให้ดูเข้มแข็งเหมือนตอนเป็นสตรีมเมอร์ชื่อดัง แต่หยดน้ำตาที่หยดแหมะลงบนแขนเสื้อกลับทรยศความรู้สึก "ทีกะคนอื่นพี่ใจดีจังนะ... แต่กับคนที่รอพี่ทั้งปิดเทอมอย่างหนู พี่กลับทำเหมือนไม่อยากจะมองหน้ากันเลยสักนิด ไอ้พี่บ้า!"

‘คุณจะเอายังไงต่อไปนะ’