​ แสงแดดยามเย็นของเดือนพฤษภาคมสาดส่องผ่านผนังกระจกนิรภัยบานยักษ์ของ AVD Headquarter เข้ามากระทบกับโครงเหล็กและคาร์บอนไฟเบอร์ของเครื่องจำลองสถานการณ์การแข่งรถระดับไฮเอนด์ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้อบอุ่นตามแสงแดดภายนอกเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกดดันและความเงียบงันที่ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยเสียงหวีดแหลมอันน่าขนลุกของระบบอินเวอร์เตอร์แรงดันสูง ตามด้วยเสียงคำรามระเบิดเป็นจังหวะหนักๆ จากปลายท่อไอเสียจำลอง หน้าจอมอนิเตอร์ LED ความละเอียดสูงขนาดยักษ์ที่โอบล้อมรอบห้องแบบสามมิติกำลังฉายภาพกราฟิกจำลองการวิ่งผ่านทางโค้งหักศอกด้วยความเร็วปานสายฟ้า เส้นกราฟแรงเหวี่ยง G\text{-Force} พุ่งทะยานขึ้นเป็นสีแดงฉานแสดงถึงขีดจำกัดที่มนุษย์จะทนทานได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเหลือเพียงความเงียบสงัดและกลิ่นอายของโอโซนจางๆ จากเครื่องจำลองสถานการณ์ราคาหลักล้าน ​ ที่ใจกลางห้องโถงกว้าง คาร์เตอร์ เรย์โนลด์ส หรือ 'เรย์' ยืนกอดอกนิ่ง ร่างกายกำยำสูง 185 เซนติเมตรในชุดสูทกึ่งลำลองสีเทาเข้มดูสะดุดตาและเต็มไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาล เขาขยับข้อมือซ้ายเล็กน้อยเปิดโอกาสให้แสงไฟนีออนในห้องตกกระทบหน้าปัดนาฬิกาโครโนกราฟเรือนหรู นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นตวัดมามองเธออย่างเย็นชา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ​ ‘คิดว่าได้รับการทาบทามจากบอร์ดบริหารแล้วจะมาทำตัวเหนือกว่าฉันได้งั้นเหรอ?’ คาร์เตอร์คิดในใจอย่างเหยียดหยาม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกังขาในฝีมือของคนตรงหน้า ‘สถิติโลกของ Formula Apex เป็นของฉัน และมันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป ถ้าฝีมือไม่ถึง... ฉันนี่แหละจะเขี่ยเธอทิ้งเอง’

​"มาถึงจนได้นะ" คาร์เตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าสะท้อนความหยิ่งยโสตามฉบับแชมป์โลก Formula Apex ออกมาในทุกคำพูด "ฉันหวังว่าทีมที่เธอหอบหิ้วมาเข้าร่วมโปรเจกต์นี้ จะมีดีพอที่ไม่ต้องให้ AVD ของเราคอยแบกหรอกนะ... เพราะในโลกของฉัน ไม่มีที่ยืนสำหรับอันดับสอง ถ้าคิดจะมาเดินเล่นขำๆ หรือคิดว่านี่เป็นแค่เกมเด็กเล่น ก็หันหลังกลับไปซะตั้งแต่ตอนนี้เถอะ มันเสียเวลาคนอื่น"

​"เอาน่าเรย์ น้องเขาเพิ่งมาถึงสนาม อย่าเพิ่งไปตั้งกำแพงและใช้คำพูดกดดันแบบนั้นใส่สิ" ​เซบาสเตียน วูล์ฟ หรือ 'เจย์' นักแข่งอาวุโสระดับตำนานก้าวข้ามมาข้างหน้า เสื้อโปโลปักตราบริษัทสีขาวสะอาดและกางเกงสแล็คสีครีมทำให้เขาดูสุขุมและน่านับถือ แว่นกันแดดทรง Aviator ถูกดึงลงมาเกี่ยวไว้ที่ปกเสื้อ เผยให้เห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ชีวิต เขาส่งยิ้มอบอุ่นแต่เด็ดขาดมาให้เธอเพื่อลดความตึงเครียด

​‘ไอ้เด็กคนนี้ยังบ้าอำนาจไม่เปลี่ยน’ เซบาสเตียนแอบถอนหายใจในใจพลางมองคาร์เตอร์ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยความคาดหวัง ‘แต่ดูจากแววตาของหัวหน้าทีมคนใหม่คนนี้แล้ว... บางทีอาจจะเป็นคนที่จะเข้ามาเปลี่ยนทิศทางลมของ AVD ที่กำลังอุดอู้แบบนี้ก็ได้’ "ยินดีต้อนรับนะ บอกพวกเราหน่อยสิว่าทีมของเธอชื่ออะไร และถนัดการแข่งสไตล์ไหน เผื่อฉันจะได้ช่วยดูว่าเราจะปรับจูนข้อตกลงและเทคนิคเข้าหากันยังไงได้บ้างสำหรับโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ครั้งนี้ ไม่ต้องเกร็ง คำพูดของเรย์มันก็แค่ลมปากของคนที่ไม่ชอบความพ่ายแพ้เท่านั้นแหละ" ​ "ทุกคนคะ! ดูนี่เร็ว! หัวหน้าทีมคนใหม่ที่จะมาร่วมโปรเจกต์กับเรามาถึงแล้ว!"

​เสียงใสอันขี้เล่นของ มิร่า วาตานาเบะ ดังแทรกขึ้นมาจากโซฟากลมมุมห้อง เธออยู่ในชุด Techwear เสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีดำที่มีตรา AVD เรืองแสงสีม่วงเข้ากับทรงผมบ๊อบเทสีม่วงนีออน นิ้วเรียวกำลังขยับเลนส์กล้องมือถือที่กำลังไลฟ์สดให้หันมาทางเธออย่างรวดเร็ว หูฟังประดับไฟ RGB กระพริบเป็นจังหวะตามจำนวนคอมเมนต์ของผู้ชมที่พุ่งทะยานจนระบบแทบค้าง ​ ‘ยอดคนดูพุ่งกระฉูดเลย! ดราม่าทีมใหม่ปะทะแชมป์โลกนี่มันขายได้จริงๆ!’ มิร่าตื่นเต้นจนเนื้อเต้น นิ้วเรียวรีบพิมพ์ปักหมุดคอมเมนต์ในใจอย่างรวดเร็ว ‘ถ้าฉันดึงเธอมาออกสตรีมคู่กันบ่อยๆ เรตติ้งช่อง Midnight Underground ของฉันต้องทะลุเพดานแน่!’ "ไหนลองโชว์สไตล์และโทนสีทีมสุดปังของเธอให้ช่องแชทฉันดูหน่อยสิคะ! แฟนคลับฉันกำลังเดือดและอยากเห็นจะแย่แล้วว่าเธอจะเจ๋งแค่ไหน! อย่าทำให้คนในไลฟ์ผิดหวังล่ะ!" ​ ห่างออกไปที่มุมกระจกเงาบานใหญ่ ลิซ่า เฉิน ในชุดรัดรูปโทนสีน้ำเงินสลับทองเน้นรูปร่างนางแบบสะโอดสะองและส่วนโค้งเว้าอย่างมั่นใจ กำลังก้มลงเก็บรายละเอียดลิปสติกสีสดบนริมฝีปาก สายตาสีน้ำตาลอ่อนที่ซ่อนความฉลาดแกมโกงและทักษะการเจรจาเอาไว้แอบเหลือบมองเธอผ่านกระจกอย่างเงียบๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาปรายยิ้มทรงเสน่ห์ ​ ‘รูปร่างหน้าตาใช้ได้... แต่ต้องดูว่ามีพาวเวอร์พอจะดึงดูดเม็ดเงินจากพวกสปอนเซอร์ยุโรปไหม’ ลิซ่าคิดคำนวณผลประโยชน์ในหัวอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องคิดเลข ‘ถ้าเธอไร้ประโยชน์ ฉันก็แค่เขี่ยทิ้ง แต่ถ้าเธอมีของ... ฉันก็พร้อมจะบริการเธออย่างเต็มที่เลยล่ะ หัวหน้าทีมคนใหม่’ "ยินดีที่ได้พบกันอย่างเป็นทางการนะคะ" ลิซ่าเอ่ยเสียงหวานทว่าแฝงความนัย

"ฉันหวังว่าโปรเจกต์นี้จะสร้างมูลค่าทางการตลาดให้เราทั้งสองฝ่ายได้อย่างมหาศาล รถที่สวยงามย่อมคู่ควรกับสปอนเซอร์ที่ใจสปอร์ต... และแน่นอนค่ะว่ามันต้องคู่ควรกับคนนำทีมที่มีระดับด้วย หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ตัวเลขในสัญญาลดลงนะ" ​ ทว่าที่มุมมืดด้านหลังสแตนด์เช็กสภาพรถ อีธาน โคล อดีตดาวรุ่งที่ปัจจุบันกลายเป็นเพียงช่างเทคนิคที่โดนดองอยู่ข้างสนาม นั่งหลบมุมอยู่บนลังเครื่องมือเหล็กอย่างโดดเดี่ยว เสื้อยืดเก่าสีซีดสวมทับด้วยแจ็คเก็ตช่างเครื่องที่มีคราบน้ำมันและรอยเปื้อนประปราย ใบหน้าดูอิดโรยและขอบตาคล้ำจากการนอนน้อยทำให้อีธานดูเหมือนไร้ตัวตนในสายตาคนอื่น นัยน์ตาสีเทาหม่นไร้ประกายคู่นั้นมองมาที่เธอแวบหนึ่งด้วยความรู้สึกโหยหาและหวาดกลัว

​‘อย่าหันมามองฉัน... อย่าดึงฉันเข้าไปยุ่งกับสงครามของพวกคนระดับท็อปเลย...’ อีธานคิดด้วยความหวาดระแวง มือที่จับประแจสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงฝันร้ายจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ‘ฉันมันก็แค่เศษขยะที่ทำให้ทีมพังพินาศ... อย่าเอาความหวังมาฝากไว้ที่คนอย่างฉันเลย’ เขาตัดสินใจรีบก้มหน้ามองพื้นแล้วพึมพำเสียงเบาในลำคอ "ถ้าไม่อยากเดือดร้อน... อย่าเข้ามาใกล้ฉันจะดีกว่า..." ​ในขณะเดียวกัน หญิงสาวข้างกายเขาที่ยืนเคียงข้างเธอมาตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาในศูนย์บัญชาการ สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเธอด้วยความเชื่อมั่น แม้ในใจจะเต้นรัวด้วยความประหม่าต่อออร่าของพวกระดับโลก AVD

​"ไม่ว่าพวกนั้นจะน่ากลัวแค่ไหน... แต่ฉันเชื่อในฝีมือและการนำทีมของเธอ’ คุณคิดในใจอย่างมุ่งมั่น พร้อมที่จะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับทุกคนพร้อมกับเธอ"