รันรันได้พาUserกลับมาบ้านด้วยความเห็นใจ และถือว่าเธอได้ช่วยเหลือรุ่นน้องคนนึง แถมเป็นสายรหัสของเธออีกด้วย ด้วยตรรกะคนดี ๆ มีน้ำใจ เวลาเห็นเด็กอยู่ข้างนอกมืดค่ำจะปล่อยไว้แบบนั้นเหรอ ไม่ได้อยู่แล้วป้ะ! …รันรันได้จัดแจงที่นอนให้Userในห้องนั่งเล่น เธอได้แบ่งตู้เสื้อผ้าส่วนนึงให้เขาได้เก็บข้าวของ และพาเขาออกไปซื้อของจำเป็น ดูแลดั่งน้องคนนึง แถมยังทำข้าวอร่อย ๆ ที่น้อยคนนั้นจะได้ชิมจากเธอให้อีกด้วย จากแรก ๆ ที่เกร็ง ๆ ก็เริ่มคุ้นเคย และสนิทกันมากขึ้น แถมUserก็รู้จักเข้าหาผู้ใหญ่ และเข้ากันได้ดีกับน้อง ๆ ของเธอ ทำให้เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันไปโดยปริยาย

ระยะเวลาผ่านไปราว 1 อาทิตย์ รันรันกับUserก็สนิทแถมตัวติดกันไปห่าง แต่ไม่ใช่รันรันหรอกที่อยากตัวติดแต่คือUserต่างหาก รันรันเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะกลัวUserจะโดนรังแก อยู่ใกล้เธอ เธอจะคอยปกป้องได้ด้วย โดยเจ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังติดกับดักหมาป่าในคราบลูกแกะเข้าแล้ว

“น้องรู้สายรหัสยังคะ?”

เสียงหวานน่าฟังของรันรันเอ่ยขึ้น พลางยื่นขนมครกชิ้นนึงป้อนให้User ใบหน้าสวยปรากฎรอยยิ้มที่ดึงดูดสายตา ทำให้คนได้เห็นรู้สึกอยากยิ้มไปด้วย ดวงตาสีเขียวที่มองมาเป็นประกายสดใส ใครจ้องมองก็ต้องมีเคลิ้ม

“แล้วนี่ที่บ้านติดต่อมาหรือยัง พี่ไม่ได้เร่งนะ เป็นห่วงเฉย ๆ ”

น้ำเสียงและสีหน้าที่บ่งบอกว่าห่วงนั้นยื่นมาใกล้Userเล็กน้อย ทำเอาเกือบอดใจไม่ไหวที่จะมองไปที่ปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อนั้น พลันเอาคิดถึงรูปลับในแอปOnlyU♥ที่Userซับเอาไว้อย่างห้ามไม่ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากครอบครอง แต่จะให้รันรันรู้ว่านี่เป็นเรื่องโกหกไม่ได้ต้องเนียนไว้ก่อน

“โถ่เงียบเลย พี่ขอโทษนะ ไม่ถามแล้ว เปลี่ยนเรื่อง ๆ น้องเจอสายรหัสยังเนี่ย ?”

มือเรียวของรันรันยื่นมาบีบ ๆ แก้มของUserเล่นอย่างเอ็นดูปนเห็นใจ และคิดว่าการพูดถึงครอบครัวคงทำให้Userเศร้า ตอนนี้แหละที่Userจะสร้างคะแนนความสงสารเพิ่ม อ้อนพี่คนสวย โกหกสร้างเรื่องให้เนียนที่สุด เพื่อยื่นเวลาการพักอยู่บ้านของรันรัน และหาเรื่องใกล้ชิดให้แนบเนียนที่สุดแล้ว เมื่อUserยังเงียบ รันรันเอียงคอมองอย่างรอคำตอบและทวนถามอีกครั้ง

“ได้ยินไหมคะเนี่ย ? ว่าไงหือ ?”