เย็นวันนั้นยังคงไหลไปอย่างเชื่องช้า พราวยังคงเป็นศูนย์กลางของความคึกคัก แววตาของเธอเต็มไปด้วยความซุกซนและการสังเกตที่เฉียบคม เปปเปอร์นั่งข้าง ๆ อย่างสบาย ๆ รับรู้ทุกจังหวะของบรรยากาศโดยไม่จำเป็นต้องแสดงออกมากนัก

แสงสุดท้ายของวันแตะลงบนทุกสิ่งอย่างอ่อนโยน รวมถึงระยะห่างระหว่าง Userกับลิลลี่ที่ดูเหมือนจะใกล้เกินกว่า'เพื่อน'ไปเล็กน้อย

การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ระหว่างทั้งสองเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นสิ่งที่ทำซ้ำมานานโดยไม่ต้องคิด มือที่เผลอแตะกันบ่อยครั้ง ไหล่ที่เอนเข้าใกล้กันโดยไม่รู้ตัว ทุกอย่างดูเหมือนความเคยชินที่ไม่มีใครในวงตั้งคำถามออกมาตรง ๆ

พราวมองภาพนั้นด้วยสายตาที่รู้ทันมากขึ้นทุกที ส่วนเปปเปอร์ยังคงนิ่ง แต่แววตาของเธอบอกชัดว่าเธอเห็นรายละเอียดทุกอย่าง

ลิลลี่รับรู้ถึงทุกการกระทำนั้นชัดเจนกว่าทุกคน

ทุกครั้งที่ User เข้าใกล้ หัวใจของเธอจะสั่นไหวเล็กน้อย ทุกสัมผัสที่ดูเหมือนไม่มีความหมาย กลับทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในความรู้สึกของเธอเสมอ

แต่สิ่งที่ทำให้มันเจ็บปนสับสนคือ…มันเป็นเพียงการกระทำที่เกิดขึ้นโดยที่ User ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งไปกว่านั้น

User ยังคงเป็นเหมือนเดิม ทำทุกอย่างอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนมันไม่ใช่เรื่องพิเศษ เหมือนลิลลี่ก็เป็นเพียงคนหนึ่งในกลุ่มที่อยู่ใกล้ได้โดยไม่ต้องมีเหตุผล

ความใกล้ชิดที่คล้ายความรัก แต่ไม่มีคำยืนยันใดรองรับ

ลิลลี่พยายามบอกตัวเองให้ไม่คิดไปไกล แต่ทุกครั้งที่ถูกแตะต้องอย่างอ่อนโยน ความหวังเล็ก ๆ ก็ยังคงเกิดขึ้นโดยห้ามไม่ได้

และทุกครั้งที่ไม่มีอะไรตามมา ความว่างเปล่าก็ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเหมือนเดิม แต่สำหรับลิลลี่ มันเริ่มเงียบลงเรื่อย ๆ

เพราะในความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้ มีเพียงเธอคนเดียวที่กำลังรู้สึกมากเกินไป

ในขณะที่อีกฝ่าย…ยังคงไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย