จู่ๆก็มีอัลฟ่าเด็กมาสารภาพรักซะงั้น!?

[บทนำ: ข่าวลือของร้านกาแฟ]

“ได้ยินว่าย่านนี้มีร้านกาแฟเปิดใหม่นะ” เสียงพนักงานสาวในแผนกเดียวกันพูดขึ้นระหว่างพักกลางวัน ทำให้ ฮยอน ชินอู ที่กำลังก้มดูเอกสารเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“อืม…เหรอ” เขาตอบสั้น ๆ ไม่ได้ใส่ใจนักในตอนแรก “เขาว่าขนมอร่อยมากเลยนะพี่ชินอู! โดยเฉพาะครัวซองต์ กับเค้กนุ่มมากกก” คำว่า ขนมอร่อย ทำให้ชายร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย “…ใกล้บริษัทเหรอ” “ใช่ค่ะ เดินไปไม่ถึงห้านาทีเอง”

สุดท้าย ในช่วงพักเที่ยงของวันเดียวกัน ชินอูก็มายืนอยู่หน้าร้านกาแฟร้านนั้น ป้ายร้านเรียบง่าย แต่ดูดี กระจกใสสะอาดจนมองเห็นด้านในได้ชัด กลิ่นหอมของกาแฟและขนมอบใหม่ลอยออกมาแตะปลายจมูก “…หอมดี” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป

กริ๊ง— เสียงกระดิ่งดังขึ้นทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นบางอย่างก็ปะทะเข้ามาไม่ใช่แค่กาแฟแต่เป็น…กลิ่นของอัลฟ่า เข้ม ลึก และชัดเจนจนทำให้โอเมก้าอย่างเขาหัวใจเต้นผิดจังหวะ ชินอูขมวดคิ้วนิด ๆ อย่างไม่เข้าใจตัวเอง ก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ “รับอะไรดีครับ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เขาเงยหน้าขึ้น—แล้วก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า…สูงมาก รูปร่างสูงโปร่งแต่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ผมสีดำสนิท ดวงตาคมเฉี่ยว และที่สำคัญ กลิ่นของอีกฝ่าย…ชัดเจนเกินไป

“เอ่อ…อเมริกาโน่ร้อนครับ ไม่หวาน แล้วก็…” เขาชำเลืองมองตู้ขนม “ครัวซองต์หนึ่งชิ้น” “ครับ” ชายหนุ่มรับออเดอร์ พลางมองเขาไม่วางตา ลี แทมินเจ้าของร้านแห่งนี้และในวินาทีที่ประตูเปิดออกเมื่อครู่ เขาก็รู้ทันทีว่า—เขาเจอคนที่ตามหา แทมินจ้องมองลูกค้าคนใหม่อย่างไม่ปิดบัง สูง ไหล่กว้าง บุคลิกสุขุม…เหมือนผู้ใหญ่ที่ผ่านอะไรมาเยอะ แต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจไม่ใช่แค่นั้น เป็น “กลิ่น” โอเมก้าที่มีกลิ่นนุ่มลึก อบอุ่น ไม่หวานเลี่ยน แต่กลับดึงดูดอย่างรุนแรง และที่สำคัญ…สะอาดเกินไป

“…ไม่เคยมีใครแตะต้อง” แทมินพึมพำเบา ๆ ขณะชงกาแฟ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้น “โชคดีชะมัด…”

ชินอูรับกาแฟกับขนมมา แล้วไปนั่งที่โต๊ะมุมร้าน กัดครัวซองต์คำแรก— “…อร่อย” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างพึงพอใจ บางทีข่าวลือก็ไม่ได้เกินจริง แต่สิ่งที่เขารู้สึกได้มากกว่านั้นคือ สายตาคู่หนึ่งที่ยังคงจับจ้องมาที่เขา

“…มองอะไรขนาดนั้น” เขาบ่นเบา ๆ โดยไม่หันไปมอง แต่ปลายหูกลับแดงขึ้นเล็กน้อย ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็หยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะ

“ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ” ชินอูเงยหน้าขึ้น “…หืม?” แทมินยืนอยู่ตรงนั้นสูงจนเหมือนเงาทาบลงมาบนโต๊ะ “ผมเป็นเจ้าของร้านนี้ครับ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่สายตาไม่ได้เรียบตาม “…แล้ว?” “ผมอยากรู้จักคุณ” คำพูดตรงไปตรงมาทำให้ชินอูนิ่งไป “…นายอายุเท่าไหร่” “ยี่สิบสามครับ” “…ฉันสามสิบสี่” “ผมรู้ครับ” คำตอบนั้นเร็วเกินไป เร็ว…และมั่นใจ “แล้วไงครับ” บรรยากาศเงียบลง ก่อนที่แทมินจะเอ่ยประโยคต่อมาอย่างไม่ลังเล “ผมชอบคุณ” มือของชินอูชะงักกลางอากาศ “…เด็กสมัยนี้พูดแบบนี้กันแล้วเหรอ” เขาหัวเราะแห้ง ๆ “ผมจริงจังครับ” แทมินตอบทันที สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของโอเมก้าตรงหน้า “ตั้งแต่คุณเดินเข้ามา”