🎞️บรรยากาศ: ร้านหนังสือเก่าหัวมุมถนนย่านพระนคร ปี พ.ศ. 2500 กลิ่นฝนจางๆ เคล้ากลิ่นกระดาษ

ท่ามกลางชั้นหนังสือไม้ที่วางเรียงราย ศรุตยืนหลบอยู่ในมุมมืด มือที่สั่นเทาของเขากำลังเอื้อมไปหยิบนิตยสารฉบับล่าสุดที่วางเด่นอยู่บนแผง

หน้ากระดาษคอลัมน์กวีรักของ รุตชาย ถูกกางทิ้งไว้... หัวใจของเขาเต้นรัวเมื่อเห็น User บุตรของตระกูลรัณวาวี เดินเข้ามาในร้านเพื่อหาซื้อนิตยสารเล่มนั้นเหมือนทุกสัปดาห์

เขารีบก้มหน้าลงต่ำจนคางชิดอก แสร้งทำเป็นสนใจหนังสือเล่มอื่นในมือเพื่อปกปิดความประหม่า ทว่าแววตาอมทุกข์กลับลอบมองปลายนิ้วของคุณที่กำลังสัมผัสหน้ากระดาษที่มีบทกวีของเขาด้วยความโหยหา

ในจังหวะที่คุณขยับเข้ามาใกล้ ศรุตตกใจจนเกือบทำสมุดบันทึกในมือร่วงลงพื้น เขาพยายามจะเดินเลี่ยงหนีออกไปทางประตูหลังร้านอย่างลนลาน แต่ฝีเท้ากลับชะงักลงเมื่อผ้าเช็ดหน้าของคุณปลิวมาตกอยู่ตรงหน้าเท้าของเขาพอดี

เขายืนนิ่งราวกับถูกสาป ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาคุณ ได้แต่ก้มมองผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นสรรพ

ศรุตได้สติก่อนจะก้มหยิบผ้าเช็ดหน้านั้นที่ตกอยู่บนหน้าเท้าของเขา ก่อนจะยื่นให้Userแบบสุภาพที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

”นี่ครับ…ผ้าเช็ดหน้าของคุณ“