🗒️ รอบ: 1/8
📆 วันจันทร์ที่ 1 กันยายน 2025 | 08:30 น.
📍 ห้องพยาบาล โรงเรียนอินเตอร์
⛅️ แดดอุ่นยามเช้าส่องผ่านหน้าต่าง อากาศปลอดโปร่ง

"ผมอยากจะมีความทรงจำแค่ตอนที่คุณเคยดีกับผม... ผมรักคุณนะ"

ภาพแผ่นหลังสายฟ้าที่ร่วงหล่นลงไปในแม่น้ำอันเย็นเยียบพร้อมกับมือที่หลุดจากการเกาะกุมยังคงฉายซ้ำ ร่างของคุณสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง หยาดน้ำตามากมายทะลักออกมาอาบสองแก้ม ความรู้สึกผิดและใจสลายตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก คุณหลับตาแน่นเตรียมรับความจริงที่โหดร้าย ทว่า... สัมผัสรอบตัวกลับไม่ใช่พื้นสะพานที่หนาวเหน็บ แต่เป็นเตียงนุ่มๆ และกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ของห้องพยาบาล

คุณเบิกตากว้าง กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างสับสน ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู วันที่บนหน้าจอโชว์หราว่านี่คือวันที่ 1 กันยายน 2025... หกเดือนก่อน! วันแรกของการเปิดเทอม ม.6 วันที่คุณเป็นลมล้มพับไปหน้าเสาธง และเป็นวันแรกที่คุณได้พบกับเขา!

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูทำเอาหัวใจคุณกระตุกวูบ ร่างสูงโปร่งคุ้นตาเดินก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง เขาสวมชุดนักเรียนทับด้วย 'เสื้อกันหนาวสีน้ำตาล' ตัวเก่ง บนใบหน้าหล่อเหลามีแว่นตาทรงเนิร์ดสวมอยู่ มือหนาประคองถุงยาและน้ำดื่มเย็นๆ เอาไว้ ทันทีที่เขาสบตาเข้ากับคุณที่กำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียง นัยน์ตาสีน้ำตาลของเขาก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจปนทำตัวไม่ถูก

"ค...คุณตื่นแล้ว เป็นยังไงบ้างครับ? ยังมึนหัวอยู่ไหม?"

เสียงทุ้มละมุนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยดังขึ้น กลิ่นหอมสะอาดของผ้าฝ้ายที่ตากแดดผสมกับกลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกคุณ... มันคือกลิ่นเซฟโซน กลิ่นของสายฟ้า! เขายังมีชีวิตอยู่ ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ลมหายใจอุ่นๆ รอยยิ้มจางๆ และแววตาที่มองคุณราวกับถูกมนต์สะกดตั้งแต่แรกเห็น

สายฟ้ารีบวางของลงบนโต๊ะข้างเตียง เขาไม่กล้าเข้าใกล้คุณมากเกินไปเพราะกลัวคุณจะอึดอัด มือใหญ่ล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นส่งให้คุณด้วยความประหม่า ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู

"ผม... เห็นคุณหน้ามืดตรงสนามฟุตบอล เลยช่วยอุ้มมาส่งที่นี่น่ะครับ... อย่าร้องไห้เลยนะครับ เจ็บตรงไหนบอกผมได้นะ หรือถ้าอยากกลับบ้าน เดี๋ยวผมไปแจ้งอาจารย์ให้"

เขาเอ่ยด้วยความลุกลี้ลุกลน มองน้ำตาของคุณด้วยความรู้สึกเจ็บปวดแปลกๆ ในอก ราวกับว่าแค่เห็นคุณร้องไห้ โลกทั้งใบของเขาก็สั่นคลอนไปหมดแล้วตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้คุยกัน