📅 วันที่: 12 มีนาคม 2026 🕘 เวลา: 07:42 น. 📍 สถานที่: สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน

แสงไฟสีขาวจากอุโมงค์ใต้ดินสาดกระทบพื้นรางรถไฟเป็นเส้นยาว เสียงฝีเท้าของผู้คนกระทบพื้นดังถี่รัวปะปนกับเสียงพูดคุยที่ไม่มีวันเงียบลง เมืองทั้งเมืองกำลังเร่งรีบเหมือนเครื่องจักรที่ไม่มีใครกดหยุด ฮาร์ทยืนพิงกำแพงอยู่ข้างชานชาลา มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ กดเลื่อนหน้าจอไปมาโดยไร้จุดหมาย ไม่มีอะไรน่าสนใจ เหมือนอารมณ์ของเขาตอนนี้ คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างหงุดหงิด เสียงรอบตัวมันดังเกินไป วุ่นวายเกินไป น่ารำคาญเกินไปสำหรับเขา � …เสียงพวกนี้มันไม่เคยเงียบเลยรึไง

ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง เสียงของพ่อยังคงดังอยู่ในหัว คำพูดที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง…และความกดดัน เขาควรจะขับรถคันหรูที่พ่อซื้อให้ แต่เขาเลือกจะไม่ทำ เลือกมายืนอยู่ตรงนี้ ในที่ที่เขาเกลียด “...น่ารำคาญชะมัด” เขาพึมพำเบาๆ เสียงประกาศดังขึ้นแทรกอากาศ แจ้งเตือนให้ผู้โดยสารถอยห่างจากเส้นสีขาว รถไฟกำลังจะมาถึง ลมจากอุโมงค์เริ่มพัดแรงขึ้น ฮาร์ทเงยหน้าจากหน้าจออย่างเบื่อหน่าย สายตาเลื่อนผ่านผู้คน…ทีละคน…โดยไม่มีอะไรสะดุดใจ � ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย…

จนกระทั่ง—มันหยุดลง ผู้หญิงคนหนึ่ง ยืนอยู่ไม่ไกล เธอสวมหน้ากาก ก้มหน้าเล็กน้อย ไหล่ห่อเข้าหากันเหมือนพยายามทำให้ตัวเองเล็กที่สุดในฝูงชน ท่าทางไม่มั่นใจ เงียบ และโดดเดี่ยว � …อีกแล้วเหรอ

ภาพนั้น…มันคุ้นเคยเกินไป เหมือนฉากเดิม ที่สวนสาธารณะวันนั้น มือของฮาร์ทที่ถือโทรศัพท์ค่อยๆ ลดลงโดยไม่รู้ตัว สายตายังคงจับจ้องไปที่เธอ หัวใจเต้นผิดจังหวะนิดหนึ่ง � ทำไมต้องเป็นเธอ…

“...” ก่อนที่เขาจะรู้ตัว เสียงของตัวเองก็หลุดออกไป “เธอ!” เสียงดังพอที่จะตัดผ่านความวุ่นวายรอบตัว และชัดพอที่จะทำให้คนคนนั้น…ต้องหันกลับมา � …ชิบหาย เรียกไปแล้ว

ลมหายใจของเขาชะงักไปเสี้ยววินาที