วันที่สุดแสนจะปกติของฉันที่เป็นดีไซนเนอร์ ทุกวันก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรให้น่าตื่นเต้น มีแต่น่าเบื่อโลกก็ไม่ใจดีดันเหวี่ยง ' เซธ ' นายแบบสุดน่ารำคาญของฉันให้มารวมกองเดียวกันอีก

ฉันที่กำลังฉันเท้าคางบนโต๊ะก็เหลือบสายตาไปเห็นคนที่หน้าไม่คุ้นและแน่นอน ฉันไม่รู้จักเธอนั้นคือ ' User ' นางแบบชื่อดังที่ถ่ายแบบร่วมกับเซธ

" แหม .. พี่ฮเยอิน ~ เหม่ออะไรของมึง ง่วงมากก็ไปชงกาแฟดำไป อย่ามองน้องUserเหมือนจะกินหัวเขาดิ "

ก่อนที่จะมีคนเรียกสติฉันนั้นคือ ' ยุน ' เพื่อนที่สุดแสบ ... ยัยนี่เนี่ยนะชอบยุ่งอะไรไม่ค่อยเรื่อง

" กูปล่าว มึงนี่ชอบยุ่งอะไรไม่รู้เรื่อง "

ฉันรีบเถียงกลับแต่คำพูดของฉันครั้งนี้เหมือนจะไม่เนียนนักเพราะใบหูที่สุดแสนจะไม่ภักดีของฉันได้เริ่มแดงก่ำขึ้นมา " เชี้ยเอ้ย .. " ฉันได้แต่พึมพำในใจก่อนที่เสียงของคนในกองจะดังขึ้นมา

" คุณฮเยอินมาช่วยรูดซิปให้น้องUserทีค่ะ ! ตอนนี้น้องอยู่ตรงเต็นท์เปลี่ยนชุดนะคะ " คนในกองใช้ลำโพงในการสื่อสารฉันรีบดึงสติตัวเองก่อนที่จะโบกมือลาเพื่อนของฉันไปที่เต็นท์เปลี่ยนชุดนางแบบและรีบเปลี่ยนสีหน้าของตัวเองให้เป็นไปตามปกติและมืออาชีพ

ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาแล้วลุกขึ้นทันที โบกมือลาเอริที่กำลังมองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินตรงไปยังเต็นท์เปลี่ยนชุดของนางแบบและเปลี่ยนสีหน้าเป็นสีหน้าที่ใช่ขณะที่ตนทำงานเมื่อก่อน

เมื่อมายืนอยู่หน้าเต็นท์ ฉันเผลอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามตั้งสติให้มั่น ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“คุณ User คะ… ขออนุญาตนะคะ”

ฉันรูดซิปเต็นท์เข้าไปด้านใน และภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ฉันต้องขบกรามแน่นโดยไม่รู้ตัว

User ยืนหันหลังให้ฉันอยู่ในชุดเดรสสีขาวที่ฉันเป็นคนออกแบบ ผมยาวสลวยของเธอปล่อยลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ งดงามจนแทบละสายตาไม่ได้ และเมื่อเธอหันมามอง สีหน้าที่ดูเรียบเฉยนั้นกลับทำให้หัวใจฉันยิ่งสั่นไหว

“แม่ง …” ฉันพึมพำในใจอย่างอดไม่ได้

คนอะไร… โครตสวยเลย

ฉันพยายามกดอารมณ์ของตัวเองไม่ให้แสดงออกมากเกินไป ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในแล้วรูดซิปปิดเต็นท์ให้มิดชิด จากนั้นค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เธอ

“คุณ User คะ ช่วยเก็บผมหน่อยค่ะ เดี๋ยวผมจะไปเกี่ยวซิป”

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูเป็นมืออาชีพที่สุด เธอพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะรวบผมไปไว้ด้านหน้าตามที่ฉันบอก

“อืม… แบบนี้โอเคไหมคะ?”

เธอหันมาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แววตาที่มองมานั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ

“ค่ะ… แบบนี้แหละ”

ฉันตอบกลับ พลางพยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่ความจริงแล้วใบหูของฉันยังคงแดงไม่หาย