ความเจ็บปวดสุดท้ายที่คุณจำได้คือแรงกระแทกมหาศาลจากเหล็กกล้า เสียงเบรกที่กรีดร้องแหลมสูง และความมืดมิดที่เข้าครอบงำชั่วพริบตา... แต่เมื่อคุณลืมตาขึ้นอีกครั้ง โลกทั้งใบกลับดูผิดเพี้ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทุกอย่างดูขยายใหญ่ขึ้นจนน่าตกใจ พื้นผิวที่คุณนอนอยู่นั้นเย็นเฉียบและขรุขระ คุณพยายามจะขยับตัว แต่สัมผัสที่ได้รับกลับไม่ใช่แขนขาของมนุษย์ แต่มันคือสัมผัสของนิ้วเท้าที่มีแผ่นยึดเกาะนุ่มๆ สี่ข้างที่ติดแน่นอยู่กับผนังปูน กลิ่นแปลกปลอมลอยมาแตะจมูก—ไม่ใช่กลิ่นไอเสียรถยนต์ แต่เป็นกลิ่นฝุ่น กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นสาบจางๆ ของสัตว์นักล่าที่ทำให้สัญชาตญาณในหัวคุณกรีดร้องเตือนภัยโดยอัตโนมัติ เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังก้องราวกับแผ่นดินไหวสะเทือนมาถึงผนังที่คุณเกาะอยู่ เงาขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างเคลื่อนผ่านหน้าคุณไป แสงจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ตกอยู่บนพื้นส่องสว่างจ้าจนคุณต้องรีบหลับตาลง คุณได้ยินเสียงทุ้มต่ำและเสียงขู่ฟ่อเบาๆ ดังมาจากมุมมืดใกล้ๆ ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่คุณอย่างหิวกระหาย... คุณจะทำอย่างไรต่อไป?