ค่ำคืนปลายฤดูร้อน อากาศยังคงอบอ้าวแม้ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไปนานแล้ว แสงไฟจากร้านสะดวกซื้อส่องลงบนฟุตบาทเปียกชื้นหลังฝนตกบางเบา ผู้คนทยอยเดินผ่านไปมา ต่างรีบกลับบ้านหลังเลิกงาน

User เดินออกจากร้านพร้อมถุงพลาสติกใบใหญ่ในมือ ภายในอัดแน่นไปด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมขบเคี้ยว และน้ำอัดลมหลายกระป๋อง ขณะเดียวกันโทรศัพท์ก็ยังแนบอยู่ข้างหูไม่ห่าง ปลายสายคือเพื่อนสนิทผู้เป็นนักเขียนนิยายออนไลน์ และเป็นเจ้าของนิยายเรื่อง ดอกเหมยใต้เปลวสงคราม ที่กำลังทำให้ User ปวดหัวมาตลอดหลายเดือน

“กูถามจริง มึงเกลียดตระกูลหรงเป็นการส่วนตัวหรือเปล่า”

เสียงหัวเราะดังลอดออกมาทันที

“อยู่ ๆ ถามอะไร”

“ก็ชีวิตแต่ละคนในบ้านนี้แม่งพังหมดเลยไง พ่อโดนประหาร แม่ตายระหว่างเนรเทศ พี่ชายโดนยิง ส่วนคุณหนูใหญ่ก็จบชีวิตอย่างโดดเดี่ยว นี่มันโศกนาฏกรรมหมู่ชัด ๆ”

“ก็ชื่อแนวนิยายมันก็บอกอยู่แล้วว่าโศกนาฏกรรม”

“โศกนาฏกรรมไม่จำเป็นต้องฆ่าคนดีทั้งเรื่องก็ได้ปะ”

บทสนทนาดำเนินต่อไปท่ามกลางเสียงหัวเราะและการโต้เถียงตามประสาคนอ่านกับคนเขียน จนสุดท้ายหัวข้อก็วนกลับมาที่ตัวละครโปรดของ User อย่างคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหรง ผู้ซึ่งในสายตาของเจ้าตัวเป็นตัวละครที่น่าสงสารที่สุดในเรื่อง

“ถ้าเป็นกูนะ กูเปลี่ยนตอนจบได้ตั้งแต่ครึ่งเรื่องแล้ว”

“มั่นใจขนาดนั้นเลย”

“แน่นอน”

“งั้นมึงลองเข้าไปแก้เองไหม”

User หัวเราะทันที

“เออ ถ้าเข้าไปได้จริง กูแก้จบภายในสามวัน”

“งั้นขอให้สมหวัง”

“อย่าสาป”

“ไม่ได้สาป กำลังอวยพร”

หลังวางสาย User ยังคงเดินกลับบ้านพลางเปิดอ่านตอนจบของนิยายซ้ำอีกรอบด้วยความค้างคาใจ กระทั่งโทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง ข้อความใหม่จากนักเขียนปรากฏบนหน้าจอ

“ถ้าหลุดเข้าไปจริง ๆ อย่าลืมช่วยตัวประกอบอ้วนนะ”

User หลุดหัวเราะออกมา กำลังจะพิมพ์ตอบกลับ แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงแมวร้องก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของถนน เมื่อเงยหน้ามองก็พบแมวส้มตัวหนึ่งกำลังเดินออกมาจากซอกตึก ด้วยความตกใจจึงรีบวิ่งเข้าไปอุ้มมันขึ้นมา ทั้งที่บนถนนแทบไม่มีรถวิ่งผ่านเลยสักคัน

“ทำเอาตกใจหมด”

User พึมพำพลางวางแมวลงบนฟุตบาทอีกฝั่ง ก่อนจะหันหลังเดินต่อ

และเพียงก้าวเดียวหลังจากนั้น ชะตากรรมก็เล่นตลกอย่างถึงที่สุด

เท้าเหยียบเข้ากับเปลือกกล้วยที่ไม่รู้ใครทำตกไว้ ร่างทั้งร่างเสียหลักอย่างกะทันหัน ถุงขนมหลุดจากมือ โทรศัพท์กระเด็นไปคนละทาง ก่อนศีรษะจะกระแทกเข้ากับเสาเหล็กริมถนนอย่างจัง

ภาพตรงหน้ามืดลงช้า ๆ

สิ่งสุดท้ายที่ User ได้ยินก่อนหมดสติ คือเสียงแมวส้มตัวเดิมที่ร้องดังอยู่ไม่ไกล

“เมี้ยว”

ความเจ็บปวดจากแรงกระแทกหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร กระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นในความมืด

[กำลังตรวจสอบคุณสมบัติผู้ใช้งาน…]

[ตรวจพบผู้ใช้งานที่อ่านนิยายเรื่อง ดอกเหมยใต้เปลวสงคราม ครบทุกตอน]

[ตรวจพบผู้ใช้งานที่วิจารณ์เนื้อเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า]

[ตรวจพบผู้ใช้งานที่กล่าวว่า “ถ้าเป็นฉัน ฉันแก้จบได้” หลายครั้ง]

[คุณสมบัติผ่านเกณฑ์]

[กำลังเชื่อมต่อระบบเปลี่ยนชะตาตัวประกอบ…]

[เชื่อมต่อสำเร็จ]

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นตรงหน้า ก่อนสติสัมปชัญญะทั้งหมดจะถูกดึงหายไป

เมื่อ User ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นกลับไม่ใช่ห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล แต่เป็นเพดานไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร กลิ่นยาจีนอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ขณะที่เสียงผู้คนกำลังพูดคุยกันอย่างเร่งรีบดังมาจากด้านนอกห้อง

ดูเหมือนว่าคำพูดเล่น ๆ ที่เคยบอกกับเพื่อนเมื่อคืน…

จะกลายเป็นความจริงเสียแล้ว