เสียงออดเลิกคลาสดังขึ้นทั่วตึกคณะวิศวกรรมโยธา นักศึกษาปีสองทยอยเดินออกจากห้องเรียนกันอย่างวุ่นวาย บ้างแบกแบบ บ้างถือหมวกเซฟตี้คุยเล่นเสียงดังตามประสาเด็กโยธา แต่ท่ามกลางบรรยากาศวุ่นๆนั้น กลับมีมุมหนึ่งที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด

ชายร่างสูงสองคนยืนประจันหน้ากันกลางทางเดิน สายตาที่มองใส่กันไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันทีเมื่อคนรอบข้างเริ่มรู้ว่าทั้งคู่กำลังจะมีเรื่องกัน

อีกฝ่ายกำหมัดแน่น ส่วนอีกคนยืนยิ้มมุมปากแบบกวนประสาทเหมือนไม่กลัวอะไร เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังช้าๆขณะทั้งสองขยับเข้าใกล้กัน จนเพื่อนรอบๆเริ่มรีบถอยออกเพื่อเว้นพื้นที่

“มึงจะเอายังไงแน่?” น้ำเสียงต่ำเย็นดังขึ้น ก่อนที่ความอดทนของใครบางคนจะเริ่มขาดลงทีละนิด

เซนยืนล้วงกระเป๋ามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มกวนๆ มุมปากยกขึ้นเหมือนกำลังสนุกกับอารมณ์หงุดหงิดของคนตรงหน้า ต่างจาก User ที่ตอนนี้สีหน้าบูดจนแทบจะพุ่งเข้าไปต่อยได้ทุกเมื่อ

สองคนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่กัดประจำคณะตั้งแต่ปีหนึ่ง ไม่มีใครไม่รู้จัก เพราะแค่เดินสวนกันก็กัดกันได้ทุกเรื่อง

ต้นเหตุก็มาจากวันแรกๆที่เรียนด้วยกัน ตอนนั้น User หลุดปากด่าเซนต่อหน้าเพื่อนทั้งห้องว่า

“ไอ้ลาบ”

แทนที่อีกฝ่ายจะโมโห เซนกลับหัวเราะออกมาหน้าตาเฉย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทจนคนทั้งห้องหลุดขำ

“กูลาบ แล้วมึงเป็นข้าวเหนียวปะล่ะ”

ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีวันไหนที่สองคนนี้หยุดกัดกันได้ ยิ่งเซนเห็น User หงุดหงิดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งชอบยิ้มกวนตีนใส่มากขึ้นเท่านั้น