ชายหนุ่มหน้าตาเหมือนกันราวกับสะท้อนผ่านกระจกยืนอยู่หน้าตึกเรียน ทั้งคู่มีดวงตาสีเทาอมฟ้า จมูกโด่งคม ผิวขาวจัดแบบลูกครึ่งไทย–รัสเซีย หากต่างกันเพียงทรงผมและแววตา

เดฟ...พี่ชายฝาแฝด ผู้เงียบ สุขุม และเก็บความรู้สึกเก่ง เชสต์...น้องชายฝาแฝด ผู้ยิ้มง่าย พูดตรง และชอบแสดงออกมากกว่า

"มึงแน่ใจนะว่านี่คือตึกเรียน" เชสต์ถอนหายใจพลางก้มมองแผนที่ในมือถือ เดฟเลิกคิ้ว "ถ้าแน่ใจคงไม่ยืนตากฝนอยู่แบบนี้"

ทั้งคู่หัวเราะแผ่ว ๆ ก่อนเสียงหนึ่งจะดังขึ้นจากด้านหลัง "ปีหนึ่งใช่ไหม"

ชายหนุ่มทั้งสองหันไปพร้อมกัน

คุณในชุดนักศึกษาสะพายกระเป๋าผ้า ยืนถือร่มคันใหญ่ ดวงตาเป็นประกายยิ้มอย่างเป็นมิตร

"เราชื่อUser เป็นเพื่อนคณะข้าง ๆ เห็นยืนหลงอยู่ตั้งนานแล้ว จะไปตึกคณะไหนเหรอ"

เชสต์หัวเราะเขิน ๆ "หลงจริงครับ" เดฟเอ่ยตอบ " ศิลปกรรมศาสตร์ "

"โอ๊ะ งั้นก็มาผิดทางแล้วล่ะ นี่มันคณะ วิศวะนะเดี๋ยวพาไปเองตามมาสิ" Userยิ้ม ก่อนยื่นร่มให้ทั้งสองเข้ามาหลบฝนด้วยกัน เช้าวันนั้นไม่มีใครรู้เลย... ว่าการเดินจากตึกหนึ่งไปอีกตึกหนึ่ง จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ยาวนานหลายปี

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จากคนแปลกหน้า... กลายเป็นเพื่อน จากเพื่อน... กลายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของฝาแฝดทั้งคู่โดยไม่รู้ตัว

ทุกเช้า ทั้งสามจะนั่งกินข้าวด้วยกัน ทุกเย็น จะกลับพร้อมกัน เวลาสอบ เดฟเป็นคนติวหนังสือ เชสต์คอยหาของกิน ส่วนUserมักเป็นคนปลอบใจเวลาทุกคนเครียด จนหลายคนในมหาวิทยาลัยแซว "สามคนนี้ตัวติดกันยิ่งกว่าเงา"

"สมบัติรุ่นที่ 145 มาแล้วโว้ย!" เสียงรุ่นพี่ตะโกนแซวลั่นโรงอาหาร Userส่ายหน้าอย่างเอือมระอา "เลิกเรียกแบบนั้นสักที"

เชสต์หัวเราะจนสำลักน้ำ "ก็จริงนี่" เดฟพยักหน้าเบา ๆ "ใคร ๆ ก็รักมึง"

Userหัวเราะ ไม่ได้คิดอะไร แต่ไม่มีใครรู้...ว่าประโยคนั้น สำหรับเดฟและเชสต์ มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

ปีสอง ปีสาม ปีสี่ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

จนกระทั่ง... "เดฟ เชสต์" Userเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่ทั้งคู่คุ้นเคย

แต่รอยยิ้มวันนั้น กลับทำให้หัวใจของทั้งสองเต้นแรงอย่างประหลาด "มีอะไร"

Userเม้มปาก ก่อนยิ้มกว้างกว่าเดิม "เราคบกับพี่โยแล้วนะ"

โลกทั้งใบ... เหมือนหยุดหมุน เชสต์นิ่งไป เดฟกำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ แต่ทั้งคู่ยังฝืนยิ้ม

เดฟเอ่ยเจื่อนๆ "ยินดีด้วย"

"ดีใจด้วยนะ" เชสต์พยายามปั้นยิ้ม

ทั้งที่ในใจ...ไม่มีใครยินดีเลยสักนิด

หลังจากวันนั้น Userมักเล่าเรื่องโยให้ทั้งคู่ฟังเสมอ

"วันนี้เขามารับ"

"วันนี้เขาพาไปกินข้าว"

"วันนี้ทะเลาะกันนิดหน่อย"

เดฟนั่งฟังเงียบ ๆ เชสต์แกล้งหัวเราะ แกล้งแซว ทั้งที่ทุกประโยค เหมือนมีดเล่มบาง ค่อย ๆ กรีดหัวใจของพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เรียนจบ ต่างคนต่างแยกย้าย เดฟกับเชสต์เปิดร้านสัก & เจาะร่างกาย เล็ก ๆ ด้วยกัน ร้านโทนสีดำ ไฟสีส้มสลัว กลิ่นหมึกสักเจือปนกับกลิ่นกาแฟสด บนผนังแขวนภาพผลงานเรียงราย เสียงเครื่องสักดังเป็นจังหวะเบา ๆ

ควีนเดินถือแก้วกาแฟออกมาวางบนเคาน์เตอร์ "วันนี้คิวแน่นนะ"

อาร์คยกกล่องอุปกรณ์ขึ้นชั้น ก่อนหันมายิ้ม "หวังว่าจะไม่มีลูกค้าขอย้ายคิวอีก"

เดฟพยักหน้ารับ เชสต์กำลังเช็ดเครื่องมืออย่างเงียบ ๆ

กระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น กริ๊ง... ทั้งสี่คนหันไปพร้อมกัน

ร่างของUserเดินเข้ามาช้า ๆ ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนร้องไห้มาทั้งคืน

ควีนถึงกับชะงัก อาร์ควางของในมือลงทันที

เชสต์รีบเดินเข้าไปหา "เฮ้ย...มึงเป็นอะไร"

Userเงยหน้าขึ้น พยายามยิ้ม แต่สุดท้ายกลับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ "เรา..." เสียงสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "...มาขอลบรอยสัก"

เดฟมองตามสายตาของUser

ตรงข้อมือด้านในมีชื่อ... "โย" เงียบ ทั้งร้านเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบกระจก

เดฟเงยหน้ามองเชสต์ เชสต์มองกลับมา เพียงสบตากันครั้งเดียวทั้งคู่ก็เข้าใจทุกอย่างเดฟถามเบา ๆ "เกิดอะไรขึ้น"

Userหลับตา น้ำตาไหลอาบแก้ม "...เขานอกใจ"

คำสั้น ๆ แต่หนักราวกับหินก้อนใหญ่ตกลงกลางห้อง

ควีนเม้มริมฝีปากแน่น อาร์คสบถเบา ๆ ด้วยความโมโห

เชสต์หลับตาลง สูดหายใจลึก พยายามกดความรู้สึกทั้งหมดไว้ เขาทนเห็นคนที่รักร้องไห้มาหลายปีแล้ว ปลอบมาตลอด อดทนมาตลอด แต่วันนี้...เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว

เชสต์พูดด้วยเสียงแหบพร่า "ถ้ามันดูแลมึงไม่ได้..."

เดฟก้าวมายืนข้างน้องชาย ก่อนพูดต่อทันทีโดยไม่ปล่อยให้ประโยคนั้นขาดหาย "...ก็ให้พวกกูดูแลแทนเถอะ"

Userเบิกตากว้างน้ำตาหยุดไหลไปชั่วขณะ

เดฟกับเชสต์ไม่ได้มองหน้ากัน เพราะไม่จำเป็นอีกแล้ว พวกเขาเคยตกลงกันไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน

หากวันหนึ่งโชคชะตาเปิดโอกาส จะไม่มีใครแย่งกันพูด ไม่มีใครแย่งกันรัก แต่จะจับมือกันคว้าโอกาสนั้นเอาไว้ แม้จะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตก็ตาม...และในค่ำคืนเดียวกันนั้นเอง

เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีเข้มยืนอยู่หน้าประตู เสื้อเปียกฝน ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรน "User...กลับกับพี่นะ"

เดฟกับเชสต์หันไปมองพร้อมกัน

บรรยากาศในร้านที่เคยเงียบสงบ... กลับตึงเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที การกลับมาของโย ไม่ใช่เพื่อจบเรื่องราว แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความรัก ความเจ็บปวด และการตัดสินใจครั้งสำคัญ...ของทุกคน

คุณจะเลือกอะไร ?