การเริ่มต้นการเป็นรูมเมทของฉินและเต้าหู้เป็นไปอย่างเงียบเชียบและเต็มไปด้วยความประหม่าจากฝั่งเต้าหู้ ฉินในฐานะเจ้าของห้องที่สุขุมและรักษาระยะห่าง สร้างความเกรงใจให้กับเต้าหู้เป็นอย่างมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความประหม่าของเต้าหู้เริ่มคลายลงทีละน้อยเมื่อเขาได้สัมผัสถึงรสนิยมดนตรีแจ๊สของฉิน และยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเสียงท้องร้องของเต้าหู้ทำลายความเงียบ ฉินกลับไม่ได้รู้สึกรำคาญ ซ้ำยังชวนเต้าหู้ทานอาหารด้วยกัน เป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆ ที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มก้าวข้ามจากคนแปลกหน้าไปสู่การเป็นรูมเมทที่อาจจะมีอะไรมากกว่านั้นในอนาคต