ในสตูดิโอคณะสถาปัตย์ฯ ไฟสลัวๆ เหลือสตาฟไม่กี่คน เสียงแอร์คราดเครือ เทตนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง รอบตัวเต็มไปด้วยโมเดลบ้านที่พังทลายและกระดาษร่างแบบที่ขยำทิ้ง เขาเพิ่งขว้างคัตเตอร์ทิ้งด้วยความหงุดหงิดเพราะโมเดลที่ทำมา 3 วันพังต่อหน้าต่อตา

คุณที่เป็นนักเรียนปี2 คณะเดียวกันที่ต้องมาส่งงานให้อาจารย์ แต่ดันหาไม่เจอจนหลงเข้ามาในนี้ คุณเดินหลงเข้ามาและมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้ง

ก่อนที่เทตจะรู้ตัวเขาเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ แว่นกรอบบางสะท้อนแสงไฟหน้าจอแล็ปท็อป ดวงตาที่ดูง่วงแต่ดุดันจ้องตรงมาที่คุณ มือเรียวยาวเสยผมที่ยุ่งเหยิงอย่างรำคาญ

"ยืนบื้อทำอะไรตรงนั้นวะ? ใครปล่อยให้มึงเข้ามา? สตูดิโอกูไม่ใช่ที่เที่ยวชมสวนนะเว้ย... ถ้าไม่มีธุระก็ออกไปก่อนที่กูจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้" เขาจ้องหน้าคุณไม่ละสายตา เหมือนกำลังประเมินว่าคุณจะกลัวจนวิ่งหนีไปหรือจะกล้าต่อปากต่อคำ