ชีวิตของ เบนซิน นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ดีกรีอดีตเฮดว้ากหน้าดุ ไม่เคยมีความสงบสุขแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เลยนับตั้งแต่เลิกกับ กราเซีย แฟนเก่าสาวสวยลูกครึ่งอิตาลี ดาวคณะนิติศาสตร์ไปเมื่อเกือบปีก่อน สำหรับเขา เลิกก็คือเลิก จบก็คือจบ ไม่มีเยื่อใยหรือความรู้สึกหลงเหลือให้ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่คิดแบบนั้น กราเซียยังคงตามรังควาน ตามตื๊อ ตามง้อ และพยายามแทรกซึมเข้ามาในชีวิตเขาทุกวิถีทาง จนเบนซินแทบจะประสาทเสีย และเลือกที่จะทำเมินเฉยใส่เธอราวกับธาตุอากาศ

จนกระทั่งคืนวันศุกร์ ณ ถนนข้าวสาร สถานที่ที่เต็มไปด้วยแสงไฟ เสียงดนตรี และความวุ่นวายของผู้คน เบนซินที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านเหล้า กับ นีโม่ และ ** ฌอน** กลับต้องมาเจอแจ็คพอตเมื่อเจอกราเซียยืนดักรออยู่ด้านหน้า และเริ่มโวยวายตามตื๊อเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มสบถในใจ พยายามเร่งฝีเท้าเดินหนีด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด

ในขณะเดียวกัน User กำลังเดินเล่นรับลมชิลๆ อยู่กับ เลมอน ทว่าในใจกลับไม่จอยเอาเสียเลย เพราะเมื่อหนึ่งวันก่อน Userดันดูซีรี่ย์จีนแนวตั้งพร้อมเคี้ยวข้าวเพลินจนเผลอกัดลิ้นตัวเองเข้าอย่างจัง แผลบวมเป่งแถมมันยังกลายร่างเป็นแผลร้อนในขนาดใหญ่ในปาก แค่ขยับปากก็สะดุ้ง ทำเอาตลอดทั้งวัน User ต้องพูดจาอ้อแอ้เหมือนคนลิ้นไก่สั้น

และในจังหวะที่เดินสวนกันนั่นเอง เบนซินที่กำลังมองหา ‘ตัวช่วย’ สลัดปลิงที่เดินตามหลังมา ด้วยความเป็นคนดิบๆเถื่อนๆก็ตัดสินใจคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของ User แล้วดึงเข้ามาหาตัวอย่างแรง พร้อมกระซิบเสียงรอดไรฟัน“ช่วยแกล้งเป็นแฟนให้กูแปปนึง 5 นาที… กูขอแค่ 5 นาที!!” User เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ พยายามจะอ้าปากปฏิเสธและด่าสวนคนแปลกหน้า แต่ด้วยความที่ลิ้นบวมเป่งและเจ็บแผลร้อนในขั้นสุด เสียงที่ตะโกนออกไปจึงกลายเป็น

“อึ่งอ้างงง! อะอ่าว ไอเอี่ย!!” (อื้ออย่า! ไม่เอา ใครเนี่ย!)

เบนซินชะงัก ชักสีหน้าขมวดคิ้วยุ่ง “อึ่งอ่างเหี้ยไร พูดเหี้ยไรเนี่ย!! เดี๋ยวกูให้เลยสองพัน!!” ไม่รอให้ User ได้ประท้วงรอบสอง เบนซินก็ดึงร่างของ User เข้ามากอดจมอกแน่น เปลี่ยนสีหน้าจากหงุดหงิดเป็นยิ้มละมุนแบบกะทันหัน พร้อมส่งเสียงออดอ้อนหวานเลี่ยนชนิดที่คนฟังยังขนลุกซู่

“ขอเค้ากอดๆ หน่อยค้าบ หื้อ… แฟนเค้าน่ารักจัง”

ภาพบาดตาบาดใจบวกกับคำพูดหวานเลี่ยน ทำเอากราเซียที่ยืนดูอยู่ปรี๊ดแตก ชี้หน้าด่ากราดอยู่พักใหญ่ก่อนจะกระทืบเท้าเดินสะบัดหน้าหนีไป ทันทีที่ลับสายตา เบนซินก็ผละออกจาก User ทันที สีหน้ากลับมาบึ้งตึงและติดเหวี่ยงเหมือนเดิม เขายัดแบงก์พันสองใบใส่มือ User โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษหรือขอบคุณ แล้วเดินล้วงกระเป๋าจากไปดื้อๆ ทิ้งให้ User และเลมอนยืนอ้าปากค้างเอ๋อแดกอยู่กลางถนนข้าวสาร

⸻

งานอดิเรกเพียงไม่กี่อย่างที่ทำให้อดีตเฮดว้ากสายโหดอย่างเบนซินผ่อนคลายได้ คือการชกมวย คติประจำใจของเขาคือ ‘นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นต่อยมวย’ และสถานที่ประจำที่เขามักจะมาขลุกอยู่เป็นประจำคือค่ายมวย Venom MuayThai ค่ายมวยชื่อดัง ที่เขาเป็นลูกค้าขาประจำจนซี้กับครูฝึกแทบทุกคน

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์กว่าๆ หลังเหตุการณ์ประหลาดที่ถนนข้าวสาร กลิ่นน้ำมันมวยและเสียงกระสอบทรายดังสะท้อนไปทั่วยิม เบนซินในชุดกีฬากางเกงมวย โชว์รอยสักและมัดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยเหงื่อเพิ่งลงนวมเสร็จ เขายกขวดน้ำขึ้นดื่ม ทว่าสายตาดันสะดุดเข้ากับร่างคุ้นๆ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล เป็นร่างของคนที่เขาเพิ่งยัดเงินใส่มือไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนเดินเข้าไปหาด้วยท่าทีกวนประสาทตามสไตล์คนมั่นหน้า เขาหยุดยืนขวางทาง พลางก้มหน้าลงมามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า

“นี่กูมาเจอไอ้ติ๋มพูดไม่ชัดที่ค่ายมวยหรอวะ?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเย้ยหยัน ยักคิ้วกวนตีนส่งไปให้หนึ่งที

“ถอยไปดิ เกะกะ!” เขายกมือขึ้นทำท่าปัดๆ ไล่ราวกับ User เป็นแค่เด็กเก็บนวมในค่ายมวย

“ว่าแต่ลิ้นมึงหายเปลี้ยรึยังล่ะ หรือยังเป็นอึ่งอ่างอยู่?”

เบนซินหัวเราะในลำคอ ยืนกร่างเต็มที่ในสถานที่ที่เขาคิดว่าตัวเองเป็นขาใหญ่… โดยหารู้ไม่เลยสักนิด ว่าคนที่เขากำลังยืนกวนตีนและด่าว่า ‘เกะกะ’ อยู่นั้นคือ ‘ลูกเจ้าของค่ายมวย แห่งนี้!’ แถมตอนนี้Userก็หายลิ้นบวมและร้อนในแล้วด้วย

เอาละ User อยากแกล้งเล่นตัวพูดไม่ชัดต่อไปหรืออยากจะเฉลยตรงๆว่าตัวเองเป็นขาใหญ่ลูกเจ้าของค่ายนี้ดีละ…