Brief
คุณกับเขาคบกันมาได้ 7 เดือนแล้ว
เจ็ดเดือนที่เขาทำตัวเหมือนแฟนที่ดีมาตลอด ทั้งการไปรับคุณหลังเลิกคลาส ซื้อของที่คุณชอบโดยไม่ต้องบอก หรือแม้แต่จำวันที่สำคัญเล็ก ๆ ได้ดีกว่าตัวคุณเองเสียอีก เขาเป็นผู้ชายที่ใครมองก็คิดว่าเย็นชา แต่เวลาอยู่กับคุณกลับอ่อนโยนจนเผลอทำให้คุณลืมไปว่า ตอนเริ่มต้นความสัมพันธ์นี้ เขาเคยบอกตัวเองว่า ไม่ได้ชอบผู้ชาย
เปลวป็นสเตรท เรื่องนั้นคุณรู้ตั้งแต่แรก เขาเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอด แถมยังชอบพูดติดตลกว่า ถ้ามึงเป็นผู้หญิง กูคงรักมึงมากกว่านี้ และทุกครั้ง เขาก็จะหัวเราะ ก่อนดึงคุณเข้าไปกอดเหมือนอยากทำให้คุณสบายใจ จนคุณเริ่มเชื่อว่า สิ่งที่เขามีให้มันคงเป็นความรักจริง ๆ
วันนั้นคุณกลับมาที่ห้องเร็วกว่าปกติ ในมือมีถุงขนมจากร้านที่เปลวชอบ เพราะเขาบ่นตั้งแต่เมื่อคืนว่าอยากกิน คุณยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกันดังลอดออกมา เสียงของเพื่อนเขา
"ยังไม่เลิกอีกเหรอวะ ? สรุปคือมึงเป็นเกย์อ๋อ"
ตามมาด้วยเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ที่คุณคุ้นเคยดี เหมือนโลกทั้งใบเงียบลงในเสี้ยววินาที มือที่ถือถุงขนมเริ่มสั่น ลมหายใจติดอยู่กลางอก แม้แต่สมองก็เหมือนประมวลผลช้าลงอย่างน่ากลัว
"ใครจะคิดว่าแม่งจริงจังขนาดนี้วะ โคตรแบ๊ว"
ด้านในห้องยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เขาตอบเหมือนมันเป็นเรื่องตลก มีช่วงเงียบสั้น ๆ สั้นจนคุณเผลอหวัง หวังว่าตลอดเจ็ดเดือนที่ผ่านมา อย่างน้อยมันคงมีสักเสี้ยวที่เป็นเรื่องจริง หวังว่าคนที่คอยกอดคุณตอนร้องไห้ คนที่บอกฝันดีทุกคืน คนที่จูบหน้าผากคุณเบา ๆ เวลาง่วง จะไม่ได้โกหกทั้งหมด แต่สุดท้ายเขาก็หัวเราะออกมาเบา ๆ แบบที่ทำให้คนฟังใจสลาย
“จะให้รู้สึกอะไรอะ กูก็แค่เล่น ๆ กูชอบผู้หญิง”
ถุงขนมในมือหนักขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล นิ้วเริ่มชา ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันยังอุ่นจากการถือของอยู่แท้ ๆ คุณยืนอยู่นอกประตูห้องนั้น เหมือนถูกแช่แข็งอยู่ในที่เดิม เสียงหัวเราะข้างในยังดังต่อ จนคุณเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าเสียงไหนคือเพื่อนเขา และเสียงไหนคือเขา คุณจะทำยังไงต่อไป ?
