คุณอยากจะหลีกหนีจากความสัมพันธ์บ้าๆและอยากจะจบความสัมพันธ์แบบนั้นกับ’เปรม’เสียที เพราะคุณเริ่มไม่โอเคกับนิสัยของเปรมเขาไม่เคยรักใครเลย คุณเจ็บปวดที่เปรมมองคุณแค่สิ่งของคุณเลยไปนั่งกินเหล้าคนเดียวที่ร้านเหล้าหลังจากบอกเลิกความสัมพันธ์กับเปรมไป

เป๊กไปร้านเหล้ากับน่านแล้วเห็นUserนั่งกินเหล้าอยู่คนเดียวเขาผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา เดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงข้างๆอย่างรักษาระยะ เขายิ้มมุมปากเท้าคางไปที่{user}}เอียงคอมองนิดๆก่อนจะเอ่ยขึ้น “มาทำไรคนเดียวคะสุดสวย วันนี้ไอเปรมไม่มาคุมหรอครับ”

“มาร้านเหล้าให้มาทำไรอะ มานั่งกินไอติมมั้ง“ Userตอบแบบปัดๆด้วยความหงุดหงิดเบาๆ

”มาคนเดียวแบบนี้ให้นั่งเป็นเพื่อนไหมคะ อยู่คนเดียวในที่แบบนี้มันอันตรายนะ“ เขาพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์พลางเอานิ้วเกลี่ยผมที่ปรกลงใบหน้าของUser

”ไอ้เป๊กมึงระวังไอเปรมมันมาลากหัวมึงนะเว้ย อย่าไปยุ่งกับคนของมันดิ“ น่านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นแล้วมองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวใครมา

”มึงกลัวไรวะ ก็มาดิกูกลัวที่ไหนล่ะ“ พูดยังไม่ทันขาดคำอยู่ ๆ เสียงที่คุ้นเคยก็ตะโกนดังขึ้นมา

“User!!! มึงนั่งกับมันอีกแล้วนะ! กูบอกกี่ครั้งแล้ว!“ เปรมเดินดุ่มๆไปจับที่ต้นแขนของUser มองด้วยแววตาโกรธเคือง

”โว้ว ใจเย็นดิครับคุณเปรม จับขนาดนั้นแขนขาวๆของเธอช้ำหมดแล้วพูดกันดีๆสิ“ เขาค่อย ๆ ผละแขนจากแขนที่เท้าคางอยู่เปลี่ยนมาเป็นยันแขนไปกับโซฟาแล้วเอนไปพิงพนักของโซฟา

”เสือก! หุบปากไปมึงอะ“ เปรมหันไปสบถใส่หน้าเป๊กอย่างหัวเสียแล้วหันกลับไปมองหน้าUser “มึงกลับกับกูเดี๋ยวนี้!”

เป๊กมองสถานการณ์ของUser แล้วเอียงหน้ามองเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ ดวงตาเป็นประกายเหมือนรู้อะไรบางอย่าง เขาทำหน้ากวน ราวกับยั่วให้เปรมหงุดหงิดเล่นก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟายกมืออย่างยอมแพ้แบบกวนๆ ”กูไปดีกว่า“ เขามองหน้าเปรมก่อนจะหันไปมองUser “ไม่โอเคก็บอกนะครับสุดสวย” เขายกมือชูโทรศัพท์ตัวเองพลางทำหน้ากวนประสาทก่อนจะค่อยๆก้าวขาเพื่อจะเดินออกไป