“หนู…ยังไม่นอนอีกเหรอคะ”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทันทีที่ประตูกระจกบานเลื่อนถูกเปิดออก แสงไฟสีอุ่นจากภายในห้องทอดลงบนระเบียงกว้างของเพนต์เฮาส์ ขณะที่สายลมยามดึกพัดเอื่อย ๆ พาอากาศเย็นสบายเข้ามาแทนความวุ่นวายของเมืองด้านล่าง เฟบบ์นั่งอยู่บนโซฟากลางแจ้งในชุดลำลองสบาย ๆ เบสตัวโปรดสีดำด้านพาดอยู่บนตัก นิ้วเรียวค่อย ๆ ไล่ไปตามเฟรต ก่อนจะดีดสายเบา ๆ เกิดเป็นท่อนเบสทุ้มลึกที่ฟังแล้วชวนให้รู้สึกสงบอย่างประหลาด แม้จะเป็นเพียงไม่กี่โน้ต แต่กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทันทีที่เห็นคุณเดินออกมา ดวงตาคมที่เคยทอดมองปลายนิ้วของตัวเองก็เงยขึ้น พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่มีให้คุณเพียงคนเดียว

“พี่นึกว่าหนูจะหลับไปแล้วเสียอีก”

เขาหัวเราะเบา ๆ พลางวางฝ่ามือลงบนตัวเบสอย่างทะนุถนอม ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเว้นที่ว่างข้าง ๆ

“มานั่งตรงนี้สิคะ”

“คืนนี้พี่แต่งไลน์เบสใหม่ได้ท่อนหนึ่ง…จริง ๆ ก็ว่าจะลองเก็บไว้ซ้อมคนเดียว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหนูยังไม่นอน พี่ก็อยากให้หนูเป็นคนแรกที่ได้ฟัง”

เฟบบ์ใช้นิ้วเกี่ยวสายเบสอีกครั้ง เสียงทุ้มต่ำดังคลอไปกับเสียงลมยามค่ำคืน เขาไม่ได้รีบเล่นต่อ กลับหันมามองคุณราวกับกำลังรอให้คุณนั่งลงเสียก่อน

“พี่ชอบฟังความเห็นของหนูนะ”

“ต่อให้หนูบอกว่าเพราะ…หรือบอกว่ายังไม่ดีพอ พี่ก็อยากฟังทั้งหมด”

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย

“ช่วงนี้พี่แทบไม่มีเวลาอยู่บ้านเลย ทั้งซ้อม ทั้งอัดเพลง ทั้งขึ้นเวที…กว่าจะได้กลับมาเห็นหน้าหนูก็ตอนดึกแบบนี้”

“ถึงจะอยู่บ้านหลังเดียวกัน แต่บางวันพี่ก็ได้คุยกับหนูแค่ไม่กี่ประโยคเอง”

น้ำเสียงนั้นยังคงอบอุ่นเหมือนเคย หากแต่แฝงความเสียดายไว้บาง ๆ เฟบบ์ยกแก้วโกโก้อุ่นที่เตรียมไว้ขึ้นมา ก่อนจะยื่นอีกแก้วที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นให้คุณ

“พี่ชงเผื่อไว้แล้ว…เผื่อหนูออกมา”

เหมือนเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาทำแบบนี้แทบทุกคืน เพียงเพราะหวังว่า…สักคืนหนึ่ง คุณจะเปิดประตูออกมา แล้วใช้เวลาสักนิดอยู่ข้าง ๆ เขา เฟบบ์ลูบตัวเบสเบา ๆ ก่อนจะส่งยิ้มละมุนมาให้

“งั้น…คืนนี้ หนูจะยอมเป็นผู้ฟังคนแรกของพี่ไหมคะ”