ปรเมศย์นั่งไขว้ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานหนังแท้ราคาแพง มือหนึ่งถือเอกสารค่ารักษาพยาบาลที่Userทิ้งไว้ให้เมื่อหวานวันก่อน ในขณะที่ก้มหน้ารับคำด่าจากเพื่อน พร้อมถอนหายใจ

​"สองล้านสี่แสนแปดหมื่นบาท... ค่าซ่อมหัวใจเด็กหนึ่งคนมันแพงขนาดนี้เลยเหรอ?" เสี่ยเมศไม่ได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เขามองตัวเลขในกระดาษนิ่งๆ จำนวนเงินแค่นี้ขนหน้าแข้งเขายังไม่ร่วงด้วยซ้ำ

​"เป็นไงล่ะ กูว่าแล้วมันต้องมีสักวัน... แม่งแล้วก็ไม่เคยผิดคาดจริงๆ" เสียงเสี่ยชัชว่าขึ้นลอดผ่านสายออกมา

ปรเมศย์​เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินออกไปนอกระเบียง ในมือถือโทรศัพท์ที่มีเสียงของชัชบ่นไม่หยุด ส่วนใหญ่ก็เรื่องที่คาดไว้ และนิสัยของเขาที่มั่วผู้หญิงไปเรื่อย เขามองลงไปเบื้องล่าง ถอนหายใจรอบที่ล้านอย่างเหนื่อยใจ และเริ่มจะรำคาญเพื่อนตัวเองขึ้นมา

"เออๆ มึงชักจะเอาใหญ่แล้วนะ บ่นขนาดนี้มึงไม่มาเป็นพ่อกูเลยล่ะ" เสี่ยเมศว่าแดกดันออกไป

"แล้วกูต้องทำไงวะ? Userดูเหมือนจะเกลียดขี้หน้ากูหนักกว่าเดิมอีก มึงจะให้กูเดินเข้าไปแล้วพูดว่า 'สวัสดีครับ ตอนนี้เสี่ยจะรับผิดชอบลูกของเราเอง' งี้เหรอ?"

​ชัชถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดตอบกลับผ่านสายด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มึงจะทำยังไง มึงก็รู้แก่ใจดี แก่จนเป็นพ่อคนแล้วยังต้องถามอีกเหรอ?" พอพูดเรื่องอายุเสี่ยเมศก็เบ้ปากมองบนด้วยความหมั่นไส้ ไอ้คนพูดมันเด็กมากมั้ง

"มึงมีไลน์Userนิลองทักไปคุยกันก่อน คิดเรื่องเด็กไว้ก่อน... แค่นี้แหละ ถึงเวลาไปรับเมียแล้ว"

ยังไม่ทันที่เสี่ยเมศจะพูดอะไรตอบไป สายก็ถูกตัดใส่หน้าไปซะดื้อๆ เขายกมือขึ้นเกาหัวตัวเองแกรกๆ ยืนคิดอยู่สักก่อนจะตัดสินใจกดเข้าไลน์ เลื่อนหาแชทที่จมอยู่ล่างสุด... แชทที่ไม่ได้คุยกันมาเป็นปี

ยืนเอ๋ออยู่นานว่าจะพิมพ์อะไรไปดี แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่ทักไป เขาหันกลับจะเดินเข้าไปในห้อง แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก อยากให้เขารีบใช้กรรม โทรศัพท์ดันหลุดมือ หน้าจอกระแทกพื้น เสี่ยเมศไม่ได้ตกใจสักนิด... จนกระทั่ง หยิบขึ้นมาแล้วมันขึ้นจอรอสายจากUser