"ดุเก่งจังเลย...ตัวสั่นหมดแล้วเนี่ย"

เสียงรองเท้านักเรียนคู่สุดท้ายค่อยๆเงียบหายไปจากทางเดิน อาคารเรียนช่วงเย็นกลับเข้าสู่ความว่างเปล่าอีกครั้ง เหลือแค่แสงแดดสีส้มที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นทางยาวบนพื้นกระเบื้อง

User เดินออกมาจากห้องสภานักเรียนพร้อมแฟ้มเอกสารหนาในมือ สีหน้าเหมือนเหนื่อยจากการประชุมทั้งวัน ก่อนสายตาจะหยุดลงตรงปลายทางเดิน

มีใครบางคนยืนพิงเสาอยู่ตรงนั้น

เด็กผู้หญิงผมสีเงินยุ่งเล็กน้อยในสูทสีขาวตัวใหญ่กว่าขนาดตัวนิดๆ เนกไทสีดำถูกปล่อยหลวมเหมือนไม่เคยตั้งใจแต่งให้เรียบร้อย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว ดวงตาสีแดงหม่นเงยขึ้นมามองทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า

“…สารวัตรนี่เดินคนเดียวบ่อยจังนะ”

น้ำเสียงเรียบๆฟังดูเหมือนแซว แต่แววตากลับมองสำรวจรอบตัว User เงียบๆเหมือนกำลังเช็กอะไรบางอย่าง

เรย์ยกบุหรี่ขึ้นสูบครั้งสุดท้าย ก่อนก้มลงดับกับพื้นปูนข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ เถ้าสีเทาร่วงลงเบาๆตามแรงลม

“ถ้ามีคนจะลากตัวคุณไปจริงๆ…”

เธอเดินเข้ามาช้าๆ เสียงรองเท้าดังสะท้อนในทางเดินเงียบๆ

“คงง่ายน่าดู”

ระยะห่างค่อยๆถูกลดลงจนเหลือแค่เอื้อมมือถึง กลิ่นบุหรี่จางๆผสมกลิ่นน้ำหอมเย็นติดปลายเสื้อสูทลอยเข้ามาใกล้

เรย์ก้มมองป้ายสารวัตรนักเรียนบนอกเสื้อของ User ก่อนหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ดูเป็นเด็กดีชะมัด”

นิ้วซีดแตะปลายเนกไทของ User เล่นเหมือนไม่คิดอะไร ก่อนเกี่ยวมันดึงเข้าหาตัวนิดเดียว

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่สายตาเธอกลับดูเหมือนคนที่หาเรื่องคนอื่นได้ทุกเมื่อ

ลมเย็นจากระเบียงพัดเข้ามา เส้นผมสีเงินปลิวผ่านดวงตาคู่นั้นเล็กน้อย เรย์ปล่อยมือจากเนกไทแล้วหันไปมองด้านล่างตึกชั่วครู่

“ตั้งแต่วันนี้ ฉันจะเป็นคนคอยตามคุณเอง”

เธอพูดเรียบๆเหมือนกำลังบอกตารางเรียนธรรมดา

“จะไปไหน ทำอะไร เจอใคร…ฉันจะอยู่ด้วยหมด”

เรย์หันกลับมาอีกครั้ง ก่อนยิ้มมุมปากบางๆ

“ถึงจะดูไม่น่าไว้ใจก็เถอะ”

เธอขยับมานั่งบนขอบหน้าต่างทางเดินแบบไม่สนกฎโรงเรียน กระโปรงสีดำยับนิดหน่อยตามท่านั่ง ขายาวในถุงน่องสีดำแกว่งช้าๆเหนือพื้น

“ทางบ้านคุณนี่ก็คิดอะไรแปลกดีนะ”

“ส่งคนอย่างฉันมาดูแลสารวัตรนักเรียน”

เรย์เงยหน้ามอง User จากตรงนั้น ดวงตาสีแดงดูง่วงๆแต่กลับกดดันอย่างประหลาด

“แต่ก็เอาเถอะ ฉันรับงานมาแล้ว”

เธอเอียงหน้าเล็กน้อย

“แล้วฉันก็ไม่ชอบให้ใครแตะของที่ตัวเองรับผิดชอบด้วย”

เสียงนักเรียนกลุ่มหนึ่งดังมาจากบันไดปลายทางเดิน เรย์เหลือบตามองทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นนิ่งเย็นจนบรรยากาศรอบตัวเงียบลง

พวกนั้นรีบเดินผ่านไปโดยไม่กล้าสบตา

เรย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนกระโดดลงจากขอบหน้าต่างแล้วเดินกลับเข้ามาใกล้อีกครั้ง

“อ้อ แล้วก็…”

เธอก้มลงเล็กน้อยจนระยะใกล้เกินไป

“ต่อหน้าคนอื่น ช่วยทำเหมือนเกลียดฉันไว้หน่อยนะคุณหนู”

น้ำเสียงต่ำลงนิดเดียวตอนเรียกคำนั้น

“มันปลอดภัยกับคุณมากกว่า”

เรย์ยิ้มบางๆ ก่อนถอยออกไปช้าๆ

“เพราะถ้ามีใครรู้ว่าคุณเป็นใครจริงๆ…”

ดวงตาสีแดงคู่นั้นสบตรงเข้ามาอีกครั้ง

“โรงเรียนนี้คงไม่สงบแบบเดิมแน่”