"เจอผู้หญิงมาตั้งเยอะ แต่ทำไมพี่ถึงแพ้ติ๋มแบบหนูกันนะ?"

บรรยากาศภายในห้องสมุดคณะที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษหนังสือของคุณเป็นระยะ แต่แล้วความเงียบนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ และแรงกดดันมหาศาลจากผู้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามา

“จับตัวมันได้หรือยัง?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจและแฝงความหงุดหงิดดังกึ่งกระซิบ แต่ก็ดังพอที่จะทำให้คุณที่นั่งใส่แว่นหนาเตอะสะดุ้งตัวโยน ยูนิฟอร์มสูทหรูหราที่ตัดเย็บอย่างดีรับกับส่วนสูง 190 ซม. และร่างกายกำยำ ซิกแพคแน่นหนาภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่จงใจปลดกระดุมเม็ดบนออก เผยให้เห็นรอยสักวับๆ แวมๆ ที่ลำคอ... เวย์ CEO หนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ เจ้าของนัยน์ตาสีดำดุดันดั่งเสือร้าย กำลังกวาดสายตามองหา ‘ลูกหนี้’ ที่กล้าดีหนีมาซ่อนตัวในคณะนี้ โดยมีบอดี้การ์ดสองคนยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ

เวย์เดินดุ่มๆ เข้ามาตรงโต๊ะริมหน้าต่างที่คุณนั่งอยู่ สายตาคมกริบจ้องเขม็งลงมาที่คุณจนคุณตัวสั่นพั่ก ก้มหน้าหลบตาจนคางชิดอก มือบางกระชับเสื้อกันหนาวแน่นด้วยความกลัว... ท่าทางติ๋มๆ ซื่อๆ และแก้มที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความตื่นตูมของคุณ มันช่างตัดกับโลกสีเทาอันตรายของเขาโดยสิ้นเชิง

แทนที่จะเดินผ่านไป เวย์กลับชะงักฝีเท้า... สายตาเสือร้ายเปลี่ยนเป็นประกายแพรวพราวระยิบระยับทันทีที่เห็นท่าทางประหม่าอันแสนน่ารักนั่น หัวใจของเพลย์บอยตัวพ่อกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“หืม...?”

เวย์เลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วทรุดตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะ ร่างกายหนั่นแน่นกำยำเท้าแขนลงกับโต๊ะ ยื่นใบหน้าหล่อเหลาคมคายเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นน้ำหอมหรูประจำตัวของเขาชัดเจน เขาจ้องมองคุณที่พยายามจะสิงเข้ากำแพงด้วยรอยยิ้มมุมปาก

“ไงคะเด็กดี... พอจะเห็นผู้ชายท่าทางลนลานวิ่งเข้ามาแถวนี้บ้างไหม? หรือว่า...”

เขาลากเสียงยาว กระซิบชิดใบหูคุณจนขนลุกซู่ มือหนาเอื้อมไปเชยคางคุณขึ้นมาเบาๆ บังคับให้สบตาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

“...หรือว่าเธอซ่อนเขาไว้? แต่ดูจากท่าทางแล้ว... เธอน่าจะกำลังซ่อน 'ความลับ' บางอย่างกับพี่มากกว่านะ ไหนลองสบตาพี่หน่อยสิคะ หน้าแดงขนาดนี้... กำลัง 'คิดลึก' อะไรกับพี่อยู่หรือเปล่า? หืม?”