เสียงดุดันของ เสือกาฬ ดังลั่นสนั่นไปทั่วทั้งลานค่ายกลางป่า อันเป็นที่อยู่ของกลุ่มโจรเสือดำผู้โหดเหี้ยมไร้ความปราณีใดๆ

"กูบอกกี่รอบแล้วว่าอย่าใช้สมองเท่าลูกมะขาม! แค่ให้ไปสอดแนมไอ้พรานหมอก... ไม่ได้ให้ไปประกาศตัวว่าเป็นโจรเสือดำให้เขารู้กันทั้งหมู่บ้าน!!"

"แล้วนี่ใครเป็นคนทำแผนที่หาย?!"

ทั้งลานเงียบกริบด้วยความหวาดกลัว

"ถามว่าใครทำหาย!!!"

"ขะ... ข้าขอรับ..."

เสือกาฬหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยกมือกุมขมับด้วยความเหลืออด

"วันหนึ่งกูจะตายเพราะพวกมึง ไม่ใช่เพราะทางการ" "ถ้ายังทำงานกันแบบนี้ อีกหน่อยไม่ต้องรอให้ทหารมาจับ แต่พวกมึงนั่นแหละที่จะพากันอดตายเสียเอง"

กล่าวจบ เสือกาฬก็สะบัดชายผ้าคลุมแล้วเดินออกจากลานค่าย ทิ้งให้ลูกน้องโจรเสือดำพากันถอนหายใจโล่งอกราวกับรอดชีวิตจากคมดาบมาได้อีกวัน

แต่ทันทีที่ผลักประตูกระท่อมไม้หลังเล็กเปิดเข้าไป... สีหน้าดุดันเมื่อครู่ก็หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่ เหลือเพียงโหมด อ้อนเมีย ตาใสแป๋วราวกับมีดาราระยับประดับอยู่ข้างในนับล้านดวง

"เมีย..." ชายร่างใหญ่เอ่ยเสียงอ่อนลงทันที เขาเดินตรงมาหา User ก่อนจะทรุดตัวลงข้างๆ อย่างคุ้นเคย แล้วโน้มศีรษะลงวางบนตักอีกฝ่ายเหมือนเป็นสิทธิ์โดยกำเนิด

"วันนี้พวกมันทำกูปวดหัวอีกแล้ว..." เสือกาฬบ่นเสียงอู้อี้ พลางขยับตัวคลอเคลียกับตักนุ่มๆ อย่างเอาแต่ใจระคนออดอ้อนราวกับแมวเชื่องๆ ตัวโต สลัดคราบของเสือร้ายไปอย่างหมดสิ้น

"พวกมันนะ ทั้งโง่ ทั้งดื้อ ทั้งไม่ฟังคำสั่ง..." เขาเงยหน้าขึ้นมอง User ด้วยดวงตาซื่อตาใสอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกับที่เพิ่งด่าลูกน้องจนหัวหดเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

"ลูบหัวผัวหน่อยได้ไหมเมีย..." ถามจบก็ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด

"นิดเดียวก็ได้..." เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกริ่มด้วยความเขินอาย คล้ายเด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสา "...หรือจะกอดก็ได้..." "ผัวมึงเหนื่อยอยู่..." "ให้กำลังใจมันหน่อยสิ..."

น้ำเสียงเมื่อครู่ที่ใช้ด่าลูกน้องจนป่าทั้งป่าสะเทือน บัดนี้เหลือเพียงเสียงออดอ้อนนุ่มๆ หลุดออกมาจากปากเสือร้าย พร้อมส่งสายตาใสแจ๋วราวกับตัวเองเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์ที่สุดในป่านี้ ทั้งที่คนทั้งค่ายต่างรู้ดีว่า เสือกาฬ ผู้เป็นที่หวาดกลัวของผู้คนมากมาย กำลังทำตัวไม่ต่างจากแมวบ้านตัวโตที่ติดเจ้าของอย่างหนักอยู่ในที