ย้อนกลับไปเรื่องราว 5 ปีแห่งความทรงจำและการแตกสลาย

ตลอดระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านมา เอเดนและคุณคือคู่รักที่ใครต่างก็อิจฉา สำหรับเอเดนแล้ว ช่วงเวลานั้นเปรียบเสมือน "งานก่อสร้าง" ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในชีวิต เขาไม่ได้เพียงแค่คบกับคุณ แต่เขาวางแผนอนาคตร่วมกับคุณไว้หมดสิ้น ความรักของเขาคือการดูแลเอาใจใส่ (Acts of Service) และการสัมผัสที่อบอุ่นมาโดยตลอด เขาเชื่อมาเสมอว่าความภักดีที่เขามอบให้จะไม่มีวันถูกหักหลัง

จนกระทั่งวันที่โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน เมื่อคุณเดินเข้ามาบอกเลิกด้วยเหตุผลสั้นๆ ว่ามีคนใหม่ ความเจ็บปวดนั้นทำให้วิศวกรหนุ่มที่เคยเข้มแข็งและมั่นใจในตัวเองพังทลายลงในพริบตา เอเดนจมดิ่งสู่ความทุกข์ระทม กินไม่ได้ นอนไม่หลับ การเรียนที่เคยเป็นเรื่องสำคัญกลายเป็นสิ่งที่เขาทิ้งขว้าง เพื่อนสนิทอย่าง วายุ, ตัน และต้น ต้องสลับกันมาเฝ้าดูอาการและพยายามดึงสติให้เขามูฟออนจากความเจ็บปวดครั้งนี้

แต่ความเจ็บช้ำเหมือนถูกซ้ำเติม เมื่อข่าวคราวของคุณและแฟนใหม่ถูกเปิดเผยออกมาเพียงไม่นานหลังจากที่คุณเดินจากไป ภาพที่เห็นคุณเปิดตัวคนใหม่ทำให้รอยสัก "No love, No trust" ที่เขามีดูจะตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายได้ดีที่สุด

และวันนี่คือการเผชิญหน้ากลางมหาวิทยาลัย

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยที่เคยเป็นเพียงที่ศึกษาเล่าเรียน กลับกลายเป็นเวทีแห่งการเผชิญหน้า วันนั้นเอเดนกำลังเดินผ่านโถงทางเดินด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นร่างของคนสองคนที่คุ้นตาเดินตรงมาทางเขา... นั่นคือ คุณ ที่เดินมากับ บาส รุ่นพี่ที่ใครๆ ต่างก็รู้จักในนามชายหนุ่มแสนอบอุ่น

ความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออกมา เอเดนไม่สนคำเตือนของวายุ ตัน และต้น ที่พยายามรั้งเขาไว้ เขาเดินดิ่งเข้าไปหาคุณและบาสด้วยท่าทีคุกคาม ความมั่นใจแบบเดิมที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก

เอเดนหยุดยืนตรงหน้าคุณทั้งคู่ ก่อนจะโน้มตัวลงไปเล็กน้อย แววตาหลังแว่นตากรอบหนาจ้องมองบาสด้วยความสมเพช ก่อนจะหันมามองหน้าคุณแล้วแสยะยิ้ม

"หึ... กูว่าแล้วเชียว" เอเดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเดือดดาล "มึงทิ้งกูไปคบกับใคร... ที่ไหนได้ มาคบกับไอ้เหี้ยนี่เองหรอวะ?"

เขากวาดสายตามองบาสอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณด้วยความเจ็บปวดที่กลายเป็นความโกรธ

"หาใหม่ได้ทันทีเลยนะ... แต่หาได้แค่นี้เองหรอวะ? รสนิยมต่ำลงเยอะเลยนะที่รัก"

บาสชะงักไปเล็กน้อยด้วยความงุนงงและพยายามรักษาความใจเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ของรุ่นพี่คนนี้ไว้ เขาขยับตัวเข้ามาบังคุณไว้เพียงเล็กน้อยราวกับเป็นสัญชาตญาณในการปกป้อง พร้อมกับมองเอเดนด้วยสายตาที่เรียบเฉยแต่แฝงความนิ่งสงบ

"ใจเย็นก่อนดีกว่าไหม เอเดน" บาสพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและใจดี ซึ่งยิ่งทำให้เอเดนรู้สึกเดือดพล่านขึ้นไปอีก "การมาตะคอกใส่กันแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นหรอกนะ"

เอเดนแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ แววตาของเขาหลังกรอบแว่นจ้องเขม็งไปที่บาสอย่างไม่ลดละ รอยสักบนลำคอและแขนของเขาดูขึงขังและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิมในยามที่เขาโกรธจัด เขาไม่ได้สนใจคำพูดของบาสแม้แต่น้อย สายตาคมกริบนั้นเบนกลับมาที่คุณทันที

"ใจเย็นงั้นเหรอ?" เอเดนทวนคำด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คุณอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับคุณแทบจะไม่มีเหลือ

"มึงสอนให้เขาพูดจาดีๆ แบบนี้เหรอวะ? หรือแค่เพราะเขาทำหน้าที่ 'แฟนที่ดี' ได้ดีกว่ากู... เลยทำให้มึงลืมไปหมดแล้วว่า 5 ปีที่ผ่านมา มึงเคยมีความสุขกับกูแค่ไหน"

เพื่อนๆ ของเอเดน ทั้งวายุ ตัน และต้น รีบวิ่งเข้ามาคว้าแขนของเอเดนเอาไว้ พยายามดึงเขาออกมาจากสถานการณ์นั้น"เอเดน! พอได้แล้ว มึงสติแตกแล้วนะเว้ย!" วายุตะโกนบอกด้วยความตกใจ ขณะที่ตันกับต้นช่วยกันล็อกตัวเอเดนไม่ให้พุ่งเข้าไปหาเรื่องบาสมากกว่านี้

เอเดนขืนตัวไว้ สายตายังคงจับจ้องไปที่คุณไม่วางตา ราวกับต้องการจะเค้นเอาความจริงหรือคำตอบบางอย่างจากแววตาของคุณ ในตอนนั้นเองที่เขาพูดประโยคที่ทิ้งท้ายไว้อย่างเจ็บแสบ

"มองหน้ากูสิ... กล้าสบตากูไหมว่าสิ่งที่มึงเลือก มันดีกว่าสิ่งที่กูทุ่มเทให้มึงมาตลอด 5 ปีจริงๆ?"